رود

خدا بیا پایین!

2011-10-30T14:46:00.002+03:30

من اگر خدا بودم و این صحنه را می‌دیدم از سمت خدایی استعفا می‌دادم...

اگر عکس را نمی‌بینید اینجا کلیک کنید!

ترجیح میدم خوش ‌شانس باشم

2011-10-29T19:18:00.002+03:30

1) «اون مردی که گفت من ترجیح میدم خوش‌شانس باشم تا خوب، عمق زندگی رو دیده بود. افراد از این‌که با شرایطی مواجه بشن که شانس تاثیر زیادی در زندگی داره واهمه دارن. فکر این‌که خیلی چیزها از کنترل آدم خارجه وحشتناکه. در یه مسابقه لحظاتی هست که توپ به تور برخورد می‌کنه و در یک آن، ممکنه عقب بره یا جلو. با یه مقدار شانس میره جلو و برنده میشی یا شاید نره و بازنده میشی...»

وودی آلن- Mach Point

2) من فکر می‌کنم بزرگ‌ترین اختراع بشر نه برق است و نه ماشین بخار. به نظرم ورق و 52 بازی آن بزرگ‌ترین اختراع بشر است. ورق شبیه سازی زندگیست. اگر می‌خواهی برنده شوی گاهی باید شجاع باشی و ریسک کنی، بعضی وقت‌ها هم باید احتیاط کنی. بعضی وقت‌ها باید دست حریفت را بخوانی، گاهی هم باید به ورق‌های یارت را حدس بزنی... اما همیشه باید خوش‌شانس باشی مثل بازی زندگی.

یک پیشنهاد: راه‌اندازی یک گوگل ریدر ایرانی

2011-10-24T17:55:00.004+03:30

چند روزیست که خبر بسته شدن گوگل‌ریدر، فضای مجازی ما ایرانی‌ها را تحت تاثیر قرار داده است. نمی‌دانم قرار است شرکت گوگل چه بلایی سر ریدر بیاورد یا قرار است از ترکیب گوگل پلاس و گوگل ریدر چه فضایی درست شود. آن‌چه می‌دانم این است گه گوگل ریدر یا به قول خودمان گودر، کار در فضای مجازی را برای ما ایرانی‌ها که با مشکلاتی از قبیل فیلترینگ مواجه هستیم بسیار راحت‌تر کرده است. از طرفی دیگر پی‌گیری این همه وبلاگ فارسی زبان از طریق چنین سرویسی بسیار ساده‌تر از را‌ه‌های دیگر است.

شرکت گوگل هم نهایتا یک بنگاه اقتصادی‌ست که قرار است خدماتی به مشتریان خود ارائه کند و در قبال آن سود ببرد و طبیعی‌ست هر از چند گاهی برای کسب سود بیشتر و یا رقابت با سایر شرکت‌های فعال در جهان، تغییر و تحولی در خدمات خود ایجاد کند. به هرحال به نظر می‌رسد که این حق طبیعی این شرکت است که مثلا از فردا اگر دلش خواست کلا هیچ سرویسی به مردم دنیا ارائه نکند و به نظر می‌رسد در این میان خواست امثال من و شما هم تاثیر چندانی در تصمیم‌گیری‌های کلان آن شرکت ندارد.

من پیشنهادی دارم. راستش تخصصی در این زمینه ندارم و صرفا به عنوان یک کاربر اینترنت پیشنهاد خود را مطرح می‌کنم و امیدوارم افرادی که تخصص بیشتری در حوزه فناوری اطلاعات دارند بیشتر به این موضوع بپردازند. پیشنهادم این است که با توجه به تعداد زیاد کاربران اینترتت در ایران و تعداد وبلاگ‌های فارسی زبان، یک سرویس مشابه گوگل ریدر برای خودمان راه بیندازیم. به نظر من که کار ناشدنی نیست. تجربه‌هایی همچون «لایک‌خور» نشان داده است که راه‌اندازی چنین سرویس‌های وطنی با استقبال بسیار خوبی روبرو خواهد شد و قطعا با توجه به در نظر گرفتن سلایق و نیازهای کاربران ایرانی حتی از گوگل ریدر هم مفیدتر خواهد بود.

نمی‌دانم پیشنهادم چقدر عملی‌ست ولی به هر حال بد نیست اگر به چنین چیزهایی فکر کنیم. می‌توانیم مثلا اسم ریدرمان را هم بگذاریم «خواننده سبز» یا «آریا ریدر»!

مردان جهان متحد شوید!

2011-10-16T08:47:00.000+03:30

ای آدم‌هایی شریفی که صبح تا شب فقط راجع‌به تبعیض جنسیتی علیه زنان در ایران می‌نویسید، شده تا حالا دو خط هم در مورد تبعیض علیه مردان بنویسید؟ اصلا تا حالا به این موضوع فکر کردید؟! تا به حال فکر کردید که چقدر تبعیض مثبت برای زنان و دختران وجود دارد؟‍! نخند آقا! دارم جدی حرف می‌زنم. بله، بنده هم قبول دارم که در ایران تا دلتان بخواهد قوانین نوشته شده و نانوشته علیه زنان وجود دارد ولی تا به حال به این مساله فکر کرده‌اید که چرا مثلا میانگین نمرات دختران باید دو نمره از پسرها بیشتر باشد آن هم در یک رشته مهندسی؟! ما پسرهای بدبخت چه گناهی کرده‌ایم که وقتی خدمت استاد مشرف می‌شویم، ایشان اصلا ما را آدم هم حساب نمی‌کند ولی سلام یک دختر باعث می‌شود دو نمره به نمره سرکار خانم اضافه شود؟!

دوتا واگن مترو مخصوص بانوان است که معمولا خلوت‌تر از سایر واگن‌هاست. بازهم سرکار خانم تشریف می‌آورند واگن آقایان، انتظار هم دارند که تا شعاع دو متری، همه فضا را برای ایشان خالی کنند. حالا شما اگر جرات داری پایت را داخل واگن خانم‌ها بگذار. حتی اگر نصف صندلی‌ها هم خالی باشد صدای جیغ و فحش است که به هوا می‌رود...

کافی‌ست صاحب خانه بفهمد پسر مجردی. یا خانه‌اش را اصلا به شما اجاره نمی‌دهد یا اجاره دوبله می‌گیرد ولی دختر خانم‌های مجرد مثل دختر ایشان هستند و اختیار دارید و اصلا شما کرایه ندهید هم اشکال ندارد و هر کاری داشتی به خودم بگو و ... هیچ لزومی هم ندارد صاحب‌خانه مرد باشد...

این سه مورد، صرفا مشت نمونه خروار بود. لطفا وارد این بحث‌های مثلا ریشه‌ای هم نشوید که بگویید که «این‌ها هم از نتایج جامعه مردسالار ایران است و ........». بنده خودم همه را فولم. خانم‌های محترم اگر از این تبعیض‌‌های مثبت ناراضی بودند، جلوی استاد این‌ همه مهربان نمی‌شدند، سوار واگن آقایان نمی‌شدند، برای جناب ‌صاحب‌خانه شیرین زبانی نمی‌کردند و ...

والسلام

امضا: یک پسر عصبانی

پ.ن) هیچ چیز مطلق نیست!

اگر من رهبر شوم...

2011-10-10T14:35:00.002+03:30

اگر خدا بخواهد و من روزی در این مملکت کاره‌ای شوم، به همه شما وبلاگ‌نویسان که بی‌مزد و مواجب و فقط برای دل خودتان می‌نویسید، حقوق می‌دهم. همه‌تان را بیمه می‌کنم. حق عائله‌مندی و شرایط بازنشستگی برایتان در نظر می‌گیرم. اگر یک مدتی وبلاگتان تعطیل شد بیمه بیکاری به‌تان می‌دهم. می‌دانم کار شما وبلاگ‌نویسان بسیار سخت است. باید کتاب بخوانید، فیلم ببینید، تئاتر تماشا کنید، روزنامه بخوانید، خیابان‌ها را گز کنید، کافه‌نشینی کنید، بعضی وقت‌ها باید شکست عشقی بخورید و ... تا بالاخره یک سوژه‌ای برای نوشتن گیرتان بیاید. این کارها هم وقت می‌خواهد لاکن، هم پول لازم دارد. من وبلاگ‌نویس نیستم اما شما وبلاگ‌نویسان را دوست دارم. کار شما وبلاگ نویسان بسیار سخت بوده و می‌باشد. اصلا خدا هم وبلاگ نویس بوده. شما وبلاگ‌نویسان باید الگوی خود را وبلاگ نویسان صدر اسلام قرار داهید لاکن. لاکن ما انقلاب نکردیم که یک سری از خدا بی‌خبر وبلاگ‌ها را فیلتر کنند. من سرور‌های جدید تعیین می‌‌کنم. من به پشتوانه شما تو دهن این فیلترینگ می‌زنم. اینترنت برای شما مستظعفین باید مجانی شود. شما وبلاگ نویسان چشم و چراغ این ملت هستید و «رود» پاره‌ تن من بود...

عشق، مرگ، تردید

2011-10-05T15:30:00.000+03:30

غفوری(مددکار): تو خودت باید تصمیم بگیری.

اعلا(دوست اکبر): نمی‌تونم، واسه همینم اومدم پیش شما.

غفوری(مددکار): خواهرشم تورو دوست داره؟

اعلا(دوست اکبر): خیلی.

غفوری(مددکار): می‌تونی فراموشش کنی؟

اعلا(دوست اکبر): نه.

غفوری(مددکار): خوب پس برو باش عروسی کن دیگه.

اعلا(دوست اکبر): پس اکبر چی؟

غفوری(مددکار): تو می‌دونی اکبر واسه چی اون دختررو کشت؟

اعلا(دوست اکبر): دوسش داشت.

غفوری(مددکار): آدم وقتی کسی رو دوست داره مگه میتونه بکشتش؟

اعلا(دوست اکبر): نمی‌خواست بدنش به یکی دیگه.

غفوری(مددکار): تو اگه جای اکبر بودی چی‌کار می‌کردی؟ تو هم دختررو می‌کشتی؟

اعلا(دوست اکبر): فراموشش می‌کردم.

غفوری(مددکار): پس آدمی که عاشق یه نفره، می‌تونه فراموش کنه، می‌تونه؟ اگه می‌شه تو هم خواهر اکبرو فراموش کن.

اعلا(دوست اکبر): نه، نمیشه.

غفوری(مددکار): آدم راجع به بقیه خیلی راحت می‌تونه بگه فراموشش کن. قاضیایی که حکم اعدام اکبر و این بچه‌ها رو دادنم همین فکرو می‌کردن.

اعلا(دوست اکبر): من چی‌کار کنم آقای غفوری؟

غفوری(مددکار): من اگه جای تو بودم خواهر اکبرو فراموش می‌کردم اما ممکنه یه روزی عاشق بشمو خودمم نتونم فراموش کنم حتی اگه به قیمت مرگ یه آدم دیگه باشه.

- گفتگویی که خواندید جز آخرین دیالوگ‌های فیلم «شهر زیبا» ساخته «اصغر فرهادی» در سال 1382 است. اگر ندیده‌اید حتما ببینید. چیزی کم از «جدایی نادر از سیمین» ندارد. جدالی تلخ میان عشق و مرگ به تصویر کشیده شده که دست آخر، پایان قصه و انتخاب میان این‌دو، بر عهده تماشاچی گذاشته شده است...

در زندان باز است

2011-10-04T15:12:00.000+03:30

بدون اغراق از هر دو نفری که از دانشگاهی که من در آن درس می‌خوانم فارغ‌التحصیل می‌شوند، یک نفر برای ادامه تحصیل به خارج از کشور می‌رود. تحصیل بهانه‌ است. می‌روند تا شاید در آن طرف دنیا زندگی جدیدی را آغاز کنند و بعد هم اقامت بگیرند. مهم نیست کدام دانشگاه، مهم نیست کدام کشور، مهم نیست کدام شهر. آمریکا، کانادا، ایتالیا، آلمان، سوئیس و حتی مالزی و برزیل. همه از ایران فرار می‌کنند. زندگی خودشان است، حق دارند محل زندگیشان را خودشان انتخاب کنند ولی مطمئنم اگر دیکتاتوری از این مملکت رخت بر‌می‌بست، هیچ کس هیچ کجای دنیا را به وطنش ترجیح نمی‌داد ولی افسوس که «وطن پا تا به سر خون» شده است و همه می‌روند تا راحت و بی‌دغدغه زندگی کنند.

اما انگار آسمان همه دنیا برای ما ایرانی‌ها یک رنگ است، ابری و سیاه. هر کجا که برویم باز هم داغداریم و ناراحت. از میان این همه دوست و آشنایی که رفته‌اند، حتی یک نفر را هم ندیده‌ام که شاد باشد. یکی دل‌تنگ خانواده‌ و دوستانش، یکی داغدار خاطرات از دست رفته‌اش، یکی دلسوز هم‌وطنانش و شاید هم یکی سوگوار عشقی که به دوری ختم شده است.

تصمیمم را گرفته‌ام. اگر سنگ هم از آسمان این مملکت ببارد، اگر ایران ویران‌تر از آن‌چه هست هم بشود، باز هم ایران را برای زندگی انتخاب خواهم کرد. قطعا دوست دارم از احوال مردم سایر کشورها باخبر شوم و چند صباحی در فرهنگ‌های دیگر نفس بکشم اما هرگز دنبال اقامت گرفتن و زندگی در کشوری غیر از ایران نخواهم رفت. می‌دانم سخت است اما هنوز هم هر کاری که بخواهم در همین تهران می‌توانم انجام دهم. نه خواننده‌‌ام، نه نویسنده، نه نابغه‌ای با آی‌کی‌یو بالای 150، نه ... که نتوانم کارم را در همین مملکت انجام دهم.

داغی که بر دل ماست با این طرف و آن طرف رفتن پاک نمی‌شود. نمی‌خواهم با رفتنم دل‌تنگ‌تر از آن‌چه هستم شوم. تحمل غم‌های جدید را ندارم. مثل پیرمردی که دل کندن از خانه قدیمی‌اش برایش مرگ است. دیکتاتور در زندان را باز گذاشته است، من فرار نخواهم کرد...

پ.ن) تیتر برگرفته از ترانه یکی از آهنگ‌های محسن نامجو

به بهنام حسادت می‌کنم

2011-10-01T00:57:00.000+03:30

«بعضی‌ها می‌روند تا عشق بماند، بعضی‌ها عشق را لجن مال می‌کنند تا بروند». بعضی‌ها هنوز داستان‌ فرهاد و شیرین را تعبیر می‌کنند، بعضی‌ها ساز پایان دوران عشق را کوک می‌کنند. بعضی‌‌ها عشق را تعبیر تازه می‌کنند و بعضی‌ها با لجن روحشان عشق را خط می‌زنند. بعضی‌‌ها طاقت دوری معشوق را ندارند، بعضی‌ها آرزوی مرگ عاشق را هر شب در دل می‌پرورانند.....

«نهال سهابی» رفت. خودکشی کرد. نمی‌شناختمش. می‌گویند معشوقه «بهنام گنجی» بوده و تاب دوری‌اش را نیاورده. بهنام هم چند هفته پیش خودکشی کرد.......

به بهنام حسادت می‌کنم. معشوقه‌ای داشت که دوری‌ معشوق را تاب نیاورد..............

تو مسئول تمام این اشک‌هایی آقای دیکتاتور. تو مسبب همه آرزوهای به فنا رفته‌ای و روزی خواهد رسید که تو تقاص خون این همه مرد و زن بی‌گناه را پس خواهی داد...

ﺍﻧﺪﺭ ﺍﺣﻮﺍﻻﺕ ﻫﺠﺮﺕ ﯾار

2011-09-16T07:29:00.002+04:30

ﺗﺮﺳﯿﺪﻡ ﮔﺮﯾﻪ ﮐﻨﺪ... ﺗﺮﺳﯿﺪﻡ ﺣﺎﻟﺶ ﺑﺪﺗﺮ ﺷﻮﺩ... ﺗﺮﺳﯿﺪﻡ ﺍﺯ ﻣن ﻣﺘﻨﻔﺮ ﺷﻮﺩ... ﻭﮔﺮﻧﻪ میﮔﻔﺘﻢ ﺍﮔﺮ ﺩﻭﺳﺘﺖ ﺩﺍﺷﺖ ﻧﻤﯽ‌ﺭﻓﺖ...

این‌جا ایران است...

2011-09-14T10:05:00.002+04:30

این‌جا ایران است... انجزه انجزه انجزه وعده، ابتدا سرخط دروغ‌ها... این‌جا ایران است... دانشجویی ستاره‌دار شد، دیگری به جرم گفتن الله‌اکبر به زندان رفت و یک مزدور با دستانی خون‌آلود به دانشگاه آمد... این‌جا ایران است... وزیر اظهار بی‌اطلاعی کرد، رئیس‌جمهور آن را دسیسه دشمنان دانست و رهبر بر اهمیت مقام شامخ خود تاکید کرد... خانمی به جرم زیبایی به ون پلیس هدایت شد و طرح تبدیل اراذل و اوباش به یگان‌های ویژه پلیس به زودی از سر گرفته خواهد شد... این‌جا ایران است... تجاوزی دیگر به دست جوانان توانمند ایرانی... این‌جا ایران است... آزادی بیان فقط پشت در دستشویی‌های عمومی، روزنامه‌ها ملزم به حفظ وحدت و انتخابات نباید به امنیت نظام صدمه بزند... این‌جا ایران است... تجاوز به مخالفان مستحب و افشای اتفاقات کهریزک دشمن شادکن است... این‌جا ایران است... قیمت مواد مخدر به پایین‌تر مقدار خود در چندسال گذشته رسید، نان و آب هر روز گران‌تر از دیروز و سهمیه بنزین کمتر خواهد شد... این‌جا ایران است... آقای وزیر گفت سانسور کتاب، روزنامه، فیلم و امثالهم حق مسلم‌ ماست و خانم وزیر از قدیمی بودن بیمارستان‌ها گلایه کرد... این‌جا ایران است... استکبار جهانی سال‌هاست که تا مدتی دیگر فرو می‌پاشد... این‌جا ایران است... مشکل ما موی بلند و وضع ظاهری جوانان نیست البته فقط در میتینگ‌های انتخاباتی... این‌جا ایران است... در بحرین و مصر اسلام بیدار شده‌است اما در سوریه شیطان... این‌جا ایران است... جمعیت باید دو برابر شود، دشمنان از بچه‌دار شدن ایرانی‌ها می‌ترسند... این‌جا ایران است... برای ایجاد امکان رقابت میان خودرو سازان داخلی، تعرفه واردات خودرو‌ صد در صد شد... این‌جا ایران است... برای رونق گرفته کار و کاسبی آیت‌الله(...)، معروف به سلطان شکر، کارخانه‌های شکر تعطیل و هزاران نفر بی‌کار شدند... این‌جا ایران است... هنرمندان زندانی‌اند و عربده‌کش‌ها هنرمند... این‌جا ایران است... مدعیان آزادی بر سر حکومت آینده و دلارهای نفتی می‌جنگند... این‌جا ایران است... این‌جا ایران است... این‌جا ایران است... این‌جا ارزان‌ترین کالا انسان است... این‌جا ایران است... رود هنوز امیدوار است موجی در موجی ببندد...

تنهایی

2011-09-08T20:31:00.001+04:30

تنهایی یعنی اسم گذاشتن روی تک‌تک وسایل شخصی‌، حسن لپ‌تاپ، سلطان گلدان، آقای خاص زیرسیگاری... تنهایی یعنی 24ساعته رمان خواندن، مارکز، یوسا، معروفی، محمود... تنهایی یعنی با لب‌تاپ به کافه رفتن، وایرلس، آنتی فیلتر، فیس بوک... تنهایی یعنی فحش دادن به بازیکنان فلان لیگ که اعتصاب کرده‌اند، اسپانیا، ایتالیا... تنهایی یعنی از پنجره بیرون را تماشا کردن و حسادت به آدم‌های صف نانوایی، 1نفر، 2نفر، 3نفر... تنهایی یعنی سایلنت نکردن موبایل وقتی می‌خوابی، یه خر، دو خر... تنهایی یعنی عاشق دختر همسایه‌ای که حتی یک بار هم ندیده‌ای، فروزان... تنهایی یعنی اسمس بازی با اپراتور ایرانسل که آهنگ‌های پیشواز جدید پیشنهاد می‌کند، ویژه عید فطر، ویژه تابستان... تنهایی یعنی شمردن دوستانی که رفته‌اند و دوستانی که منتظر ویزا هستند، آمریکا، کانادا، آلمان... تنهایی یعنی گریه کردن در شب تولد، 24... تنهایی یعنی روزی 50بار بی‌دل بازی کردن با کامپیوتر، چهار شوت‌د‌مون پشت سرهم... تنهایی یعنی عشق بازی با خاطره‌ها، دبیرستان، دانشگاه، انجمن، مهتاب... یعنی تنهایی یعنی چهار صبح از تنهایی نوشتن...

شاید دوباره زندگی

2011-08-25T08:31:00.005+04:30

آخرین باری که دیدیش یادت هست پسر؟ آره، همان روز که حساب ثانیه‌ها و دقیقه‌ها را گم کرده بودی و مثل بچه‌هایی که بار اولشان است که عاشق می‌شوند و سر قراری می‌روند، گیج و منگ بودی!

با خودت می‌گفتی حتما امروز هم می‌آید و چند دقیقه بعد یک چیزی را بهانه می‌کند و قالت می‌گذارد و تو می‌مانی و خماری شادی که آرزویش را داشتی و چندین ساعت و شاید هم چندین روز در وجودت سر و شکلش داده بودی. اما آن روز همه چیز خوب بود. لابه‌لای کتاب‌ها گم شده بودی، از این قفسه به آن یکی، اسم‌ها را یکی یکی رد می‌کردی و به ذهنت رسید که چقدر آدم بیکار در دنیا زیاد است، چه کسی این کتاب‌های صد من یک غاز را می‌خواند؟ شاید دیوانه‌هایی مثل تو. یک دفعه سنگینی نگاهی را حس کردی. نگاهی متفاوت از بقیه نگاه‌های آدم‌های این شهر. نگاهی که دلت را به لرزه می‌انداخت. اصلا شاید همین نگاه بود که باعث شده بود به این حال و روز بیفتی. سرت را که چرخاندی پشت سرت ایستاده بود و لبخند می‌زد. موهای مجعدش، چشمان مهربانش و چقدر آن شال صورتی رنگ به‌اش می‌آمد. شاید چند دقیقه‌ای می‌شد که تماشایت می‌کرد. شاید به همین سردرگمی دیوانه‌وارت لابه‌لای کتاب‌ها می‌خندید. نمی‌دانم. آن امانتی را همان اول داد و تو در دلت گفتی حالاست که برود. گوشه‌ای ایستادی و طوری تماشایش کردی که انگار قرار است تا سال‌ها همدیگر را نبینید. لبخند می‌زدی اما بغضی در گلویت داشت خفه‌ات می‌کرد. دوست داشتی فریاد بزنی... نرو... نرفت. شروع کردید چرخیدن میان قفسه داستان و رمان‌های ایرانی و دو کتاب به سلیقه خودت به او معرفی کردی... و این اولین بار بود که از این که دولت الکترونیک می‌لنگید و سیستم شتاب قطع بود ناراحت نشدی. به بهانه پس دادن پولش هم که شده مجبور بود چند قدمی با تو همراه شود. تا میدان رفتید و سیستم بانکی هم‌چنان خراب بود و شاید هیچ‌کس در آن لحظه خوشحال‌تر از تو نبود. نمی‌خواستی اما بالاخره گفتی که برویم و کمی در پارک بنشینیم و آن روز انگار با همه روز‌ها فرق داشت و زندگی در حال نشان دادن روی خوشش به تو بود. بدون هیچ اکراهی پذیرفت. پا‌به‌پای هم می‌رفتید و شلوغی پیاده‌روهای اطراف میدان را پشت‌سر می‌گذاشتید و تو در دلت به این فکر کردی که چقدر خوب است که به تند راه رفتنم که ایراد نمی‌گیرد هیچ، خودش هم سریع قدم برمی‌دارد. خنده‌دار بود. در خیابان گم شده بودی و خیلی سعی می‌کردی خونسرد جلوه کنی اما واقعا دست و پایت را گم کرده بودی. خودت را جمع کن پسر. هذیان‌های کودکانه آن دخترک سه شاید هم چهار ساله را هنوز هم به یاد داری؟ تمام صورت کوچکش غرق لواشکی بود که شاید همین چند دقیقه پیش مادرش برایش خریده بود. و بالاخره آن راهی که صدها بار رفته بودی را پیدا کردی. آره، گم شده بودی دیوانه. شانه به شانه می‌رفتید و تو مثل نابلد‌ها دنبال خیابان منتهی به پارک می‌گشتی. و ناگهان مثل این که عقلت سر جایش آمده باشد به چپ پیچیدی و آن‌قدر حواست پرت بود که یادت رفت او را هم راهنمایی کنی. شاید هم در رویاهایت دستش را در دست گرفته بودی و خیال می‌کردی همراهت می‌آید... غروب زیبایی بود. غروب یک روز تابستانی. هیجان وصف‌ناپذیر بچه‌ها که از این طرف به آن طرف می‌دویدند، چشمان نگران مادران و بی‌خیالی‌های پدران، خنده‌های بلند و بی‌پروای دختران و پسران، مرد فال فروشی که با مرغ عشقی که روی دستش نشانده بود، سراغ تک تک زوج‌های جوان می‌رفت و سعی می‌کرد از آن خلوت‌های عاشقانه لقمه نانی در‌بیاورد. گوشه‌ای را انتخاب کردید، روی یک پله سنگی، پشت به تیغ‌های آفتاب تابستانی که حتی تنگ غروب هم چشم را آزار می‌داد و به تماشای تپه سبز آن طرف خیابان نشستید. چقدر زیبا بود. یک تکه مخمل سبز آن هم وسط این همه دود و دم ماشین. و تو به یادت آمد... سبز... رنگی که به خاطرش خیابان سرخ شد و آسمان زندگی‌ات ستاره باران... سکوت هردوتان را در آغوش گرفته بود. نگاهی به چهره دوست داشتنی‌اش انداختی و لبخندی تحویل گرفتی. وای که چقدر زندگی برایت در آن لحظات لذت بخش بود. آن‌قدر خوب بود که دلت نمی‌خواست هرگز به پایان برسد. به غول سکوت حسودیت شد و کم‌کم سعی کردی از میانتان کنارش بگذاری. شروع کردی از همه چیز و همه کس حرف زدن. از خاطرات دوران مدرسه و دانشگاه گرفته تا دوختن شرق به غرب. انگار که هدف در کنار او بودن است و هیچ کدام از این حرف‌ها مهم نبود. کم به سرت نیامده بود و کم ندیده‌ بودی از این شهر و آدم‌های سرد و بی‌وفایش وگرنه حتما به خالی بندی هم متوسل می‌شدی تا نکند که دوباره همه چیز ساکت شود و فقط به گوشه‌ای خیره شوید. شادی در چهره‌ هردوتان موج می‌زد. تو که دنیا را به‌ات داده بودند و حتما او هم آن‌قدر شاد بوده که مرد فالگیر او را دوست دخترت خواند! اما افسوس که عقربه‌های ساعت‌های خوشی، تندتر از سایر زمان‌ها می‌چرخند. خیلی زود تمام شد و باید می‌رفت. دستش را به نشانه خداحافظی جلو آورد و دستش را در دست گرفتی. طوری که انگار نمی‌خواستی اجازه بدهی برود. دستش را محکم می‌فشردی و رها نمی‌کردی. به چشمانش زل زده بودی و صدای آخ بود که به هوشت آورد. لبخندی زد و رفت و تو به این می‌اندیشیدی که او زیباترین دختریست که تا به حال دیده‌ای...

اوه، بله، فردای آن روز دوباره همدیگر را دیدید و این آخرین دیدارتان نبود... فکر کنم عاشق شده‌ای پسر...

پ.ن) وبلاگ‌ها هم می‌میرند... شاید رود به جریان زندگی بازگردد...

فقط یک ستاره تا قبولی در ارشد فاصله دارید!

2011-06-15T16:08:00.001+04:30

کنکور دادم... ستاره باران شدم... می ترسم حتی لایک بزنم... اما این راهش نیست... امروز به خیابان می روم... هرچه بادا باد... نباید بگذاریم ما را در ترس های شخصی مان گرفتار و فلج کنند... همه با هم به خیابان می رویم... برای آزادی...

روتون میشه بگید ما برنده شدیم؟؟؟

2011-04-01T00:41:00.002+04:30

جمعش کنید بابا، روتون میشه بگید ما برنده شدیم؟؟؟ "استقلال پرسپولیس را شکست داد"، مثه اینه که بگی "احمدی نژاد در یک رقابت آزاد و عادلانه، پیروز انتخابات ریاست جمهوری شد!!!

ببینید، قضاوت کنید و رای بدهید

2011-03-29T02:43:00.005+04:30

در عوالم وبلاگ نویسی هیچ چیز به اندازه خواندن نوشته های «آرمان امیری» شهوت خواندن را درون من زنده نمی کند. سادگی و درعین حال جذابیت نوشته هایش اشتهای انسان را برای خواندن، دوچندان می کند . رفاقت چند ساله ام با ایشان مایه افتخار من است ولی باور کنید تمجید از قلمش از آن چیزها نیست که در عالم رفاقت و دوستی بگنجد. اگر حرف مرا باور نمی کنید خودتان سری به این «دیوانه سرا» بزنید، گرچه بعید می دانم کسی اهل وبلاگ خواندن باشد و وبلاگ «آرمان امیری» را تا به حال ندیده باشد. کاش دیکتاتوری از این خاک رخت بربندد تا او به آرزویش برسد و فقط از ادبیات و نمایش بنویسد اما علی الحساب می توانیم از نوشته های سیاسی، اقتصادی، تاریخی و ... «مجمع دیوانگان» هم استفاده کنیم.

هفتمین جشنواره سالانه دویچه وله برای انتخاب بهترین وبلاگ در بخش های مختلف آغاز شده است. برای رای دادن حتما باید کاربر «فیس بوک» و یا «تویتر» باشید و با اکانت یکی از این دو شبکه مجازی وارد شوید.

این صفحه مسابقه در بخش وبلاگ های فارسی زبان است.

من به مجمع دیوانگان رای می دهم چون بدون اغراق آرمان امیری را بهترین وبلاگ نویس حال حاضر ایران می دانم که در سه سال گذشته از جان و دل برای وبلاگش زحمت کشیده است. کاندیداها را ببینید و خودتان قضاوت کنید.

نامه سرگشاده گروهی از وبلاگ نویسان سبز خطاب به علی مطهری

2011-02-28T15:25:00.004+03:30

خدمت جناب آقای علی مطهری

با عرض سلام و احترام

ما، گروهی از هم‌وطنان شما هستیم که خود را فعال و هوادار «جنبش سبز مردم ایران» می‌دانیم. جنبشی که اعضایش از زمان برگزاری دهمین انتخابات ریاست جمهوری تاکنون متحمل رنج و درد فراوان شده‌اند. ما برخی از همراهان خود را در خاک و خون دیده‌ایم و گروه بیشتری را امروز در بند و اسارت داریم. ما مورد ظلم قرار گرفتیم اما همچنان دادگاهی برای تظلم‌خواهی نمی‌یابیم.

آقای مطهری

در ریشه‌یابی علل و عوامل اتفاقات ناگوار 20 ماه گذشته میان ما و شما اختلافاتی وجود دارد. اختلافاتی که شاید بتوان در فضایی آرام به حل و فصل آنان دل بست و شاید هم هیچ گاه به توافقی قطعی بر سر آنان دست نیابیم، اما در این میان ما تشابهاتی هم می‌بینیم که می‌توانند محوریتی برای یک حرکت مشترک شوند.

ما به مانند شما از تداوم وضعیت نابسامان کنونی که بن‌بستی ناگوار را بر سر راه کشور قرار داده است به ستوه آمده‌ایم. ما خواستار بازگشت آرامش و آسایش به کشور و رفع فضای کینه و نفرت و خشم هستیم.

ما به مانند شما از تداوم خشونت‌های خیابانی، کشته شدن هم‌وطنانمان و بازداشت‌های گسترده ناخرسند هستیم و توقف این وقایع تاسف بار را برای مصالح خود و کشور در اولویت می‌دانیم.

ما به مانند شما از قانون‌گریزی و تصمیمات شخصی و جناحی و گروهی آسیب دیده‌ایم و بزرگترین قربانی چنین روندی را مصالح کلی کشور و ملت می‌دانیم.

ما به مانند شما راه حل عبور از بحران را نه در فضایی ملتهب و سرشار از دروغ و تهمت، که در سایه آرامش و گفت و گو جست و جو می‌کنیم.

و در نهایت ما نیز چون شما پافشاری بر لجاجت و تمامیت‌خواهی را ریشه تمامی این مصیبت‌ها می‌دانیم و امیدواریم همه شهروندان کشور، به ویژه مسوولین حکومتی با سعه صدر بیشتری به سخنان و مطالبات طرف مقابل گوش فرا دهند.

جناب مطهری

ما امیدواریم همین میزان از اشتراکات برای آغاز حرکتی مشترک در راستای نیل به توافقی مطلوب (هرچند حداقلی) کفایت کند. پس صادقانه و صمیمانه دست یاری به سوی شما دراز می‌کنیم چرا که شما را فردی صادق، هرچند در مخالفت با خود می‌شناسیم.

آقای مطهری

«جنبش سبز ایران» امروز جنبشی متکثر با خواسته‌های گوناگون است. هر کسی از ظن خود یار آن شده و به اعتراف شاخص‌ترین چهره‌هایش هنوز کسی نتوانسته است کلیتی را به تمامی اقشار حاضر در آن منتسب کند. با این حال ما گروهی از دل همین جنبش هستیم که امیدواریم تا با محوریت قانون، انصاف و مصالح ملی شاهد برقراری گفت و گو با نمایندگان منصف و صادق حاکمیت باشیم. در این راه خواسته‌های ما به صورت شفاف مطرح شده و هرکس که مدعی دلسوزی برای کشور و مردم است باید برای برآورده‌سازی آن‌ها تلاش کند:

ما خواستار رفع حصر خانگی رهبرانمان هستیم. آنانی که در هیچ محکمه‌ای محاکمه نشده‌اند و بر خلاف قانون و بدون هیچ اتهام اعلام شده و جرمی اثبات شده در حصر گرفتار آمده‌اند و از ابتدایی‌ترین حقوق شهروندی خود محروم مانده‌اند.

ما خواهان تضمین حق شهروندان بر تجمعات و راهپیمایی هستیم که صراحتا در بند 27 قانون اساسی ذکر شده است.

ما خواستار آزادی همراهان در بندمان هستیم که گروه گروه و بی‌هیچ گونه اتهام مشخصی بازداشت می‌شوند و بدون محاکمه در دادگاهی رسمی در بند و زنجیر به سر می‌برند.

ما خواستار آزادی مطبوعات و رفع هرگونه سانسور هستیم. حقی بدیهی و اولیه که در بند به بند قانون اساسی کشور به ویژه مواد 3، 24 و 175 مورد تاکید قرار گرفته است.

ما خواستار خاتمه دادن به شرایط امنیتی حاکم بر کشور هستیم که آن را بزرگترین خطر برای مصالح ملی و مایه وهن و بی‌آبرویی کشور می‌دانیم.

و در نهایت ما خواستار برگزاری انتخابات آزاد، غیرگزینشی و سالم هستیم که تنها مستبدین و دیکتاتورها می‌توانند با آن مخالفت کنند.

جناب مطهری

بپذیرید که در این فضا، هر بارقه‌ای از هم‌گرایی، هرچند به مصداق کورسویی لرزان، باید به فال نیک گرفته شود و مورد حمایت قرار گیرد تا بتوانیم به توافق‌های بزرگ‌تر چشم امید ببندیم. ما تنها می‌خواهیم به شما اطمینان دهیم که اگر در راستای تلطیف فضا و بازگشت امور کشور به روند عادی خود گامی بردارید صمیمانه از اقدامات شما حمایت خواهیم کرد. با این حال ما گمان می‌کنیم تا زمانی که ارتباط فعالان جنبش با چهره‌هایی که به صورت نمادین رهبران جنبش خوانده می‌شوند برقرار نگردد، حداقل‌های این توافق هم قابل دسترسی نیست.

پس اجازه بدهید از شما بخواهیم تا به نمایندگی از این جمع اعلام کنید آزادی رهبران جنبش ما، آقایان میرحسین موسوی و مهدی کروبی از حصر خانگی از جانب فعالان جنبش سبز به مصداق گامی مثبت در راستای اعتمادسازی از سوی حاکمیت قلمداد خواهد شد. شما بهتر از هر کس دیگری می‌دانید که این چهره‌ها بارها و بارها بر اجرای بدون تنازل قانون اساسی تاکید کرده‌اند، پس می‌توان امیدوار بود که همین فصل الخطاب مورد توافق طرفین، دستمایه گفت و گوهای آینده قرار گیرد.

آقای مطهری

ما می‌خواهیم که به رسمیت شناخته شویم. از ما یاد کنید اما نه به عنوان فتنه‌گران که ما تنها معترضیم. ما سوگواران جنبشی وابسته و مدفون شده نیستیم. ما آزادی خواهان مستقلی هستیم که جنبش پویای ما با گذشت 20 ماه سرکوب و فشار همچنان رو به رشد و بلوغ است. ما را فریب‌خورده ندانید که ما پرسش‌گریم. ما را اقلیت ناچیز نشمرید که ما بی‌شماریم حتی اگر در نگاه شما اکثریت نباشیم و در نهایت اینکه از آزادی رهبران و دیگر همراهان دربند ما حمایت کنید، ما نیز از حکمیت شما استقبال خواهیم کرد.

با سپاس از توجه شما و به امید بازگشت به آرامشی که مصالح کشور و ملت را در بر بگیرد

گروهی از وبلاگ نویسان سبز

زمستان رفتنی‌ست

2011-02-19T13:53:00.004+03:30

دوماه گذشت، شاید هم بیشتر... کنکور لعنتی بالاخره تمام شد... دوستانم همه در زندانند... زمستان دارد طولانی تر از حد تحمل من می شود... زمستان طولانی بهاری سبز را نوید می‌دهد. بهاری که قدر لحظه لحظه‌اش را خواهیم دانست…

بی خیال بد بیاری ، زنده باد این عاشقانه

2011-01-06T02:36:00.003+03:30

حوصله ندارم اما همه ی قصه رو میگم

همه ی قصه رو حتی اونجایی که دوست ندارم

بزار صحبت کنیم این بار جای این که بنویسیم

راجع به دو جین سوالو یه سری عقده ی بدخیم

می دونم که دیگه مردم مرگ من موقتی من نیست

این جواز دفن و کفن یه صدای لعنتی نیست

توی این بحبوحه ی شک وسط این همه بحران

خودمو گوشه ی آسفالت جا گذاشتم تو اتوبان

ژست بی خوبی منگی واسه من نگیر دوباره

کسی که جلوت نشسته عصبی و لت پاره

من دیگه اصلا نمیخوام تیغو رو رگم بسرم

پایتخت دود و گوگرد قهرمان فصه ی مرگ

اگه عاشقت نبودم پا نمی داد این ترانه

بی خیال بد بیاری ، زنده باد این عاشقانه

*آهنگ «بگو تهران» از رضا یزدانی

کاش زودتر یلدا، سحر شود

2010-12-21T19:07:00.009+03:30

در فرهنگ ما جماعت ایرانی تا دلتان بخواهد روزها و شب‌هایی‌ست که دور هم می‌نشینیم و دیداری تازه می‌کنیم، حال و احوالی می‌کنیم، کدورت‌های خانوادگی را پاک می‌کنیم، غم و غصه‌ها را دور می‌ریزیم و کلا آن‌چه خدا پسند باشد را می‌کنیم. در این شب‌ها و روزها، مجریان تلویزیون هم چپ می‌روند و راست می‌آیند که «آییییییی... ما چه ملت خوب و با فرهنگی هستیم که به بهانه‌های مختلف آیینه‌ دلمان را از زنگار کدورت‌ها پاک می‌کنیم... بیایید همه با هم مهربان باشیم و همه چی عالیه، فقط جای شهدا خالیه...».

ما ایرانی‌های غیور که دارای تمدنی چند هزار ساله هستیم، واقعا چقدر ملت حال به‌هم زنی هستیم که سر هر چیز کوچکی از دست هم دلخور می‌شویم و یا سال تا سال سراغی از دوست و آشنا و فک و فامیل‌هایمان نمی‌گیریم که لازم است یک شبی مثل شب یلدا وارد فرهنگ والای چند ‌هزار ساله‌امان شود تا به بهانه این شب دور هم بنشینیم، همدیگر را ببینیم و ...

حالا من کار به کار امثال یلدا هم ندارم. اما واقعا مگر همه چیز به همین سادگی‌ست که یک شب جمع شویم و خوش بگذرانیم و همه ناخوشی‌ها را از یاد ببریم؟ نه آقا، نمی‌شود. من نمی‌توانم فراموش کنم که رفیق شفیق سابقم به خاطر 15 هزار تومان، رفاقت چندین ساله‌مان را به گند کشید... نمی‌توانم فراموش کنم که تا پریروز بنزین لیتری 100 تومان بوده و الان شده لیتری 400... نمی‌توانم فراموش کنم که تا آخر هفته مجبورم با هزار تومان زندگی کنم... نمی‌توانم فراموش کنم که چگونه 5 سال از بهترین سال‌های عمرم لگدمال قدرت طلبی و جاه‌طلبی دیکتاتور شد و شاید این داستان غم‌انگیز زندگی سگی زیر سایه دیکتاتور، تا چند سال دیگر هم ادامه داشته باشد... به این‌ها که فکر می‌کنم آرزو می‌کنم کاش زودتر شب یلدای ایران سحر شود...

آن‌ها که ما در این هفته دوستشان داشتیم-6

2010-12-20T01:01:00.008+03:30

کمانگیر: نامه‌ی وارده – دیشب یارانه ها آزاد شد

بهانه‌های 26 سالگی: ای قافله سالار کاروان اسیران، این تو هستی که باید برما بگریی

راز سر به مُهر؛ خانه سیزدهم: چرا نگران دانشجویان انگلیسی شده اند؟

مجمع دیوانگان: پنج نکته پیرامون حذف یارانه‌های سوخت

آزاده: دروغگوی درون ما

یزید، کاشف «فتنه» و «خواص»

2010-12-16T12:10:00.005+03:30

می‌خواهم به سفارش دیکتاتور عمل کنم. می‌خواهم حوادث سال گذشته را به واقعه عاشورا گره بزنم...

یزید به حکومت رسید. مردی که نه از حکومت‌ سررشته‌ای داشت و نه از دین. می‌خواست هر طور که شده از خواص(!) جامعه بیعت بگیرد. به حاکمان و استانداران شهر‌های مختلف سفارش می‌کند که اگر با تطمیع نشد، به زور شمشیر بیعت بگیرید... اما حسین سردار آزادگی‌ست... حسین تن به ذلت نمی‌دهد... حسین همان کسی است که می‌داند زندگی با 100 تومان کم و زیاد می‌گذرد... حسین کسی است که فریاد هیهات سر می‌دهد... حسین همان کسی است که چرخ گردون دست‌هایش را در هیچ غل و زنجیری ندیده‌ است... نه پول و نه خون نمی‌توانند حسین را به دام ظلم بیندازد... حسین نه تن به ذلت می‌دهد، نه عمله ظلم می‌شود... حسین آزاده است... چه شد؟؟؟ یزید شهر را پر کرد که این‌ها خارجی‌اند و از دین خارج شده‌اند... حسین را شورشی خواند... حسین را فتنه‌گر(!) نامید... یزید حسین را عامل تفرقه بین صفوف مسلمانان نامید... سر از تن حسین جدا کرد و خانواده‌اش را به اسارت برد... بعد از عاشورا تمام دستگاه عریض و طویل یزید بسیج شدند و در مذمت شورش علیه خلیفه خدا سخن‌ها بر زبان جاری کردند...

تاریخ تکرار می‌شود، یک بار تراژیک و بار دیگر به صورت کمدی... آقای دیکتاتور، شما کاشف الفاظی مثل خواص و فتنه نیستی... شما همان شخصیت کمیک شده یزیدی...

در کربلا آب نبود، در کهریزک...

2010-12-15T19:56:00.002+03:30

«رنج و عزای مذهبی، هم بیان رنج واقعی و هم اعتراض بر ضد آن است. مذهب آه مخلوق ستم دیده است... اما بر ستم نباید گریست. ستم واقعی را باید با آگاه کردن ستم ‌دیدگان، ستمگرانه‌تر سازیم و ننگ را با افشای آن ننگین‌تر کنیم...»

کارل مارکس-نقد فلسفه حق هگل

عزاداری با آرایش فراوان

2010-12-14T22:04:00.006+03:30

ماه رمضون که بود می‌گفتم «یک روز عاشورا به هزار تا رمضون می‌ارزه». پشیمان شدم به خدا. اشتباه کردم.غلط کردم... ماه رمضون خیلی بی دردسر تر از محرمه. از ساعت 3 بعداز ظهر تا الان صدای حداقل 2تا بلندگو رو می‌شنوم. دارم دیوونه می‌شم. آخه این چه وضعیه؟ مذهبی‌تر از ولایت ما تو هیچ کجای دنیا نیست ولی باور کنید محرم همچین وضعی تو شهرمون نیست. تصور کنید یه شهر با نیم میلیون جمعیت، 500 تا هیئت کوچیک و بزرگ داره ولی صدای بلندگوی هیچ کدومشون رو اعصابت راه نمیره. آخه کجای این دین نوشته ساعت 10 شب تو خیابون طبل بزنید؟؟؟ آخه این چه مراسم مذهبیه؟ به همه چیز شباهت داره جز مراسم مذهبی. همه چیز آرایش شده‌اس. از پرچم و ساز و دهلشون تا خانما که هرکدوم یه سانت نقاشی رو صورتشونه و مردایی که یه‌کیلو ژل رو سرشون...

نمی‌دونم... من از حسین این‌قدر می‌دونم که مطمئنم اگه این هیئتیای دو آتیشه تو کربلا بودن بلایی سرش می‌آوردن که یزید به خون خواهیش قیام می‌کرد... اگر دین ندارید لااقل آزاده باشید...

آن‌ها که ما در این هفته دوستشان داشتیم-5

2010-12-13T17:31:00.002+03:30

فقط دو ماه و یک هفته تا آزادی از اسارت یک خروار کتاب و جزوه کنکور باقی مانده. نمی‌دانم آخرش هم چه گندی قرار است بزنم ولی نمی‌خواهم بعد‌ها دلم بسوزد که چرا درس نخواندم... این را گفتم که بدانید تنها کار «رود» انتشار مطالبی که در هفته گذشته دوستشان داشته‌ام نیست... یه روز خوب میاد...

سیبستان: آیت الله وحید آینده دین است

...... روزنگار خانم شین .....: در ستایش کولی گری

مجمع دیوانگان: شکایت بسیج به سازمان تجارت جهانی!

مطرود: نخستین شهید

سلمان: دو بار میزبانی جام جهانی در ایران

انگار نه انگار: زندگی در سالن انتظار

بار دگر شانزدهم آذر...

2010-12-06T22:37:00.006+03:30

بار دیگر شانزدهم آذر فرارسید. می‌دانم جنبش دانشجویی رمقی برای به‌پاخواستن ندارد. کودتا کودتاست. فرقی نمی‌کند سال 32 باشد یا 88. می‌دانم کودتا رمق‌تان را گرفته است. می‌دانم که زندان‌ها پر است از فعالین دانشجویی و دادگاه‌ها پر است از پرونده‌های دانشجویان. می‌دانم هنوز داغ هم‌کلاسی‌هایتان را از یاد نبرده‌اید. می‌دانم هنوز هم سه قطره خون دانشگاه را گلگون کرده است. می‌دانم... هنوز زخم تازیانه دیکتاتوری بر تن‌تان هویداست... اما هنوز هم چشم امید آزادی به شماست... هنوز هم 16 آذر که می‌آید «در قلوبِ مردم شعله می‌افکند»... روزتان مبارک...

آن‌ها که ما در این هفته دوستشان داشتیم-4

2010-12-05T23:07:00.000+03:30

نسوان مطلقه معلقه: حالا حالا ها ، انقدر خر هست که ما پیاده نرویم

یادداشت‌های یک دختر ترشیده: مقصر اصلی

آزاده: بهشت ارزانیتان، بی عدالتی را قانونی نکنید

آبی: شانزده آذر یعنی...

مجمع دیوانگان: بابا و تحلیل سیاسی-اجتماعی

از همین مجموعه:

آن‌ها که ما در این هفته دوستشان داشتیم-3

آن‌ها که ما در این هفته دوستشان داشتیم-2

آن‌ها که ما در این هفته دوستشان داشتیم-1

آقای احمدی نژاد، بس است این همه دروغ!

2010-12-04T01:20:00.001+03:30

جای همه رفقا خالی امروز تصمیم گرفتیم یک حالی به خودمان بدهیم... مخارج یک روز تفریح ساده 5 جوان این مملکت بدین شرح است:

مرغ کیلویی 3100 تومان

گوجه کیلویی 3500 تومان!!!

نیم کیلو ذغال 2000 تومان

توپ پلاستیکی دانه‌ای 300 تومان( همان توپ‌هایی که 20 سال پیش 5 تومان بود)

سیگار بسته‌ای 1700 تومان(البته به کیفیت سیگار 600 تومانی 5سال پیش نیست)

نوشابه هر بطری 900 تومان (4 سال قبل 300 تومان بود)

از نوشتن مابقی مخارج مثل بنزین که شاید غیر ضروری به نظر برسد صرف نظر می‌کنم.

یک شب رویایی در نیوکمپ

2010-11-30T03:14:00.005+03:30

از کجایش برایتان بگویم؟ از آقای خاص(!!!) که با آن اداهای خاص و مسخره‌اش وارد ورزشگاه شد، یا آن قیافه مغرور و حال به‌هم زن رونالدو؟ از گل کاری بارسلونا یا افسوس‌های مسی که نتوانست گل بزند؟ از بالا پایین پریدن با پرچم ایالت کاتالان یا مسخره کردن تاج فرانکو که هنوز روی سینه رئالی‌ها خود نمایی می‌کند؟ از V نشان دادن یا «یا حسین میرحسین» گفتن وسط آن همه داد و فریاد‌های استادیومی؟ از ورزشگاه یا تماشاگران؟ از آقایان یا خانم‌ها؟ از این که دختر و پسر کنار هم نشسته بودند و بازی را تماشا می‌کردند و آب هم از آب تکان نخورد یا ...

بی‌خیال... از گزارش دل‌چسب فردوسی پور برایتان می‌گویم... فوق‌العاده‌اس این پسر...مسی...

دیدن ال‌کلاسیکو در سینما «پردیس ملت» کم از تماشای بازی در نیوکمپ نداشت...

آن‌ها که ما در این هفته دوستشان داشتیم-3

2010-11-29T00:12:00.012+03:30

پیاده رو: اگه من زنت بشم منو با چی می زنی؟

مجمع دیوانگان: 5 خبری که یک شبه از فهرست رسانه های ایران حذف شدند

اندرمیان: دریغ است ایران که زیران شود!

یادداشت های يك دختر ترشيده: شوهر کن تا خانه دار شوی!

تماشاگران: آیا بازی های آسیایی ۲۰۱۰ گوانگجو بهترین نتیجه ی تاریخ ورزش ایران است؟

از همین مجموعه:
آن‌ها که ما در این هفته دوستشان داشتیم-2

آن‌ها که ما در این هفته دوستشان داشتیم-1

چرا دست خودتو نمی‌لیسی؟

2010-11-28T02:05:00.002+03:30

تو اگه این کاره‌ای، به جای چشم بقیه، دست خودتو لیس بزن...

طوفان آزادی، آرامش استبداد

2010-11-26T01:25:00.002+03:30

آزادی، دریایی متلاطم و طوفانی است، مردان ترسو آرامش استبداد را بر این طوفان ترجیح می‌دهند.

توماس جفرسون

پ.ن) تاج‌زاده، مردی که آزادی را فدای آرامش پوشالی نکرد... تولدش مبارک...

دیگه کافه، کافه نیست!

2010-11-26T01:01:00.001+03:30

نمی دانم چرا همیشه کارهای سخت را به من می دهند. مگر می شود به این راحتی از خاطرات یک ملت حرف زد؟ مگر نوشتن از چیزی که به اندازه تاریخ معاصر ایران عظمت دارد آسان است؟ افکارم خط خطی شده است. با افکاری پریشان تر از خودم می روم تا ببینمش اما این بار با چشمی دیگر. با چشم مردم ایران...

این یکی را نگاه کن. جوری به من نگاه می کند که انگار پدرش را کشته ام. بیچاره حق هم دارد. «بسی رنج برده در این سال سیِ»، که باز هم روی یک تکه سنگ، وسط یک میدان شلوغ بنشیند و دود و دم ماشین ها را بخورد؟ اصلا به من چه ربطی دارد. ترجیح می دهم پیاده بروم. فکر نمی کنم کسی ار راه رفتن در این مسیر خسته شود. هر قدمی که بر می داری انگار بیشتر از دنیای مدرن فاصله می گیری. غرق تماشای چیزهایی می شوی که هیچ جای دیگر پیدا نمی شود جز همین جا.

کم کم دارم می رسم. همین جاست. هنوز هم مثل همان سه سال قبل است که برای اولین بار دیدمش. کمی بد قیافه تر و سیه چرده تر شده است. حتما او هم از این همه آلودگی در امان نمانده است. هنوز هم به این راحتی ه نمی شود پیدایش کرد. هنوز هم فقط یک تابلوی کوچک دارد: «کافه نادری».

وارد راهروی تنگ ورودی کافه می شوم. یادم هست چند سال قبل که وارد کافه شدم دود تمام فضا را پر کرده بود، طوری که تا چند دقیقه چشمانم می سوخت اما الان سبزی درخت هایی که در حیاط کافه بود را از همین ابتدای راهروی ورودی می دیدم. بلا فاصله تابلوی « no smoking» که در راهروی ورودی هم نصب شده بود، نظرم را جلب می کند. از تعجب چند لحظه ای خشکم می زند... سرم را پایین می اندازم و راهم را ادامه می دهم. سنگ های کرم رنگ کف و دیوار راهرو تلنگری به چشمانم می زند. در حال ورود به دنیای دیگری هستم. دنیایی از جنس یک کافه. کافه ای به عظمت تاریخ، فرهنگ و هنر معاصر ایران. عظمتی از جنس ایران... آرام آرام از لابه لای میز های لخت و قهوه ای رنگ رد می شوم و گوشه ای از کافه را انتخاب می کنم و می نشینم. فکر نکنم هیچ صندلی لهستانی به اندازه صندلی لهستانی اینجا راحت باشد. سعی زیادی شده تا بافت قدیمی کافه حفظ شود. با کافه های امروزی خیلی فرق دارد. سقف بلند. فضایی روشن. پنجره هایی که رو به جنوب باز می شوند. لوستر هایی که شاید فقط در موزه ببیندشان... همه چیز سالخورده است حتی کارکنان کافه.

درتنهایی، تنها نیستم. مردی 50 ساله با ریش جو گندمی، عینک ته استکانی و صورتی رنج دیده، چند متر آن طرف در تنهایی خود نشسته است. انگار اینجا نیست. به گوشه ای خیره شده. پلک هم نمی زند.یک دستش را روی پیشانی پر از چروکش گذاشته و با دست دیگرش با یک نخ سیگارخشک شده بازی می کند. زردی کاغذ سیگار توی ذوق می زند. سیگارش را روی میز می گذارد و با هیجان روزنامه ای را از کیف چرمی اش بیرون می آورد اما نمی خواهد بخواند. کف دست هایش را روی روز نامه می گذارد و به میز خیره می شود.

پیرمرد خوش چهره ای با لباس قرمز رنگ و دستم را تکان می دهد. به خودم می آید. انگار چند باری مرا صدا کرده و من نشنیده ام. نگاه معنی داری به من می کند و در حالی که لبخند می زند می گوید: «به سن و سالت نمی خورد که به گوشه ای خیره بشی پسر». منظورش را نفهمیدم. با تعجب پرسیدم چی؟ به سبیل سفیدش دستی کشید و گفت:«هیچی،چی میل دارید؟» دوست دارم بیشتر با پیرمرد صحبت کنم. اما ظاهرا سرش خیلی شلوغ است.نگاهی به دور و برم می اندازم. میزهای کنار پر شده است. اینجا با همه کافه های دیگر فرق دارد. حتی نحوه سرویس دهی به مشتریان. هر گارسن مسئول قسمتی از کافه است و بیچاره کسی که سر مرز بنشیند...

چند میز آن طرف تر چهار مرد مسن و هم تیپ نشسته اند. هیکل های ورزیده، موهای خاکستری رنگ و کم پشت، سبیل هایی که لب بالایشان را پوشانده. آرام و جدی حرف می زنند. سال هاست که از این تیپ آدم ها را در خیابان نمی توان دید اگر هم ببینی چهار تا نمی بینی.

« حواست کجاست؟ باز هم که رفتی تو فکر؟»

با صدای پیر مرد دوباره به خودم می آیم. از او می خواهم کنارم بنشیند. قبول نکرد. سرش خیلی شلوغ است. اسمش رضاست. حدودا 60 ساله، قدی بلند دارد و به قول خودش موها و سبیل هایش را در کافه سفید کرده است. خوش خنده و خوش رو. لبخندش تمام صورتش را پر می کند و گونه هایش مثل یک بچه شش هفت ساله بیرون می زند. اینقدر آدم های جور و واجور دیده که می داند من برای استراحت، یک ملاقات و یا تجدید خاطره نیامده ام. «دنبالشان نگرد، خیلی وقت است که دیگر نیستند». یک لبخند ضمیمه این حرفش کرد و رفت.

آره، من دنبال گم شده هایی بودم تا از آن ها بنویسم وگرنه مگر یک کافه چه چیز جذابی می تواند داشته باشد که شعر ها در موردش سروده شود و آهنگ های بیشمار در وصف حال هوایش نواخته شود؟ دنبال کسانی می گشتم که کافه که هیچ، هر چه در تاریخ معاصرمان داریم از آن هاست. دنبال امثال احمد شاملو، صادق هدایت، فروغ فرخزاد و بسیاری از بزرگان این مردم می گشتم تا از آن ها بنویسم. ولی چه فایده؟ نگاه کن. این همان کافه نادری معروف است؟ این جا همان جایی است که مردان و زنان بزرگ این جا دور هم جمع می شدند، با هم گپ می زدند، می نوشتند، می سرودند و بحث سیاسی می کردند؟ این جا همان پاتوق نسلی است که نمی خواستند به سرنوشت گردن بنهند و خواستار بنیان نهادن آینده ای آرمانی برای خود و مردم ایران بودند؟

رضا راست می گفت. سال هاست که دیگر آن ها نیستند. همه چیز هایی که از آن ها حرف می زدند و الهام می گرفتند، هنوز هست. هنوز می شود «سه قطره خون نوشت» و «فانوس عمر را بر بلندای کاج خشک کوچه بن بست» آویخت اما... حالا ببین که از کافه نادری جز یک مشت شی کم ارزش و فرسوده چیزی نمانده... حالا ببین که دیگه کافه، کافه نیست...

پ.ن1) کپی رایت این مطلب رعایت شده... مال خودمه...

پ.ن2) خوشحال می‌شم اگه خوانندگان ثابت «رود» که حدود 80 نفر هستن، بفرمایند که چرا حتی 10 درصدشون هم نوشته‌های منو دوست ندارن!!!

به رای مشت من و توست

2010-11-24T01:40:00.001+03:30

اولین خبرهای «جنگ در شبه جزیره کره» را حوالی ظهر در بالاترین خواندم. از خدا که پنهان نیست، از شما چه پنهان خوشحال شدم. خیلی هم خوشحال شدم... چرا آدم باید از وقوع جنگ خوشحال شود؟ مگر نه این که جنگ فقط بدبختی و ویرانی و کشته شدن یک سری آدم بی‌گناه را به همراه دارد؟ مطمئنم که از کشته شدن آدم‌ها شاد نشده‌ام و نخواهم شد اما من از آغاز جنگی که بیشتر شبیه بالا گرفتن اختلافات کوتاه مدت مرزی دو همسایه است، خوشحال شدم. از جنگ عراق هم خوشحال شدم. از 11 سپتامبر هم خوشحال شدم...

شاید شادیم از یک امید سرچشمه می‌گیرد. امید به تغییر معادلات قدرت در جهان و بهبود اوضاع به نفع مردم ایران... اما این امید واهی‌ست... اگر قرار باشد روزی ما ایرانی‌ها آزاد شویم، آن روز را خودمان ساخته‌ایم... به دست من و تو... به رای مشت ما...

آن‌ها که ما در این هفته دوستشان داشتیم-2

2010-11-22T00:27:00.001+03:30

متاسفانه هفته قبل کسی را دوست نداشتیم البته به دلایل شخصی...

آن‌ها که ما در این هفته دوستشان داشتیم:

واکنش به عنوان نشانه

حرامهایی که با رشوه حلال می شوند...

16 آذر همگام با دانشجویان خستگی ناپذیر

یکنفر «دشمن فرضی» را از دست اینها نجات دهد

اعتبار از دست رفته

از همین مجموعه:
آن‌ها که ما در این هفته دوستشان داشتیم-1

آگاهی چشم اسفندیار خودکامگان است

2010-11-21T00:33:00.001+03:30

...کجا رفت وعده های آموزش مجانی و ایجاد اشتغال و اصل ۴۳ قانون اساسی؟ چرا به مردم نمی گویید با پولی که می خواهید با افزایش قیمتها از جیب مردم بردارید، در غیبت سازمان برنامه و بودجه و تضعیف مجلس و بی خاصیت شدن شوراها و سازمانهای نظارتی، چه می خواهید بکنید؟ آیا سوءاستفاده از نیاز و فقر مردم، با توزیع بخشی از پولی که از دست آنان ربوده اید، می تواند بحرانهای بعدی را کنترل کند؟ کجا رفت وعده نفت بر سرسفره ها و قول برخورد با مفسدین؟ ...

...به نظر من، به عنوان یک فرد از این خیل عظیم، «آگاهی چشم اسفندیار خودکامگان است». گسترش آگاهی به دایره کسانی که به فضای مجازی دسترسی ندارند، تماس های چهره به چهره، بالابردن توانمندی ها در تحلیل آنچه پیرامون ما در جریان است، با مطالعه و بحث و گفتگو در جمع های کوچک حقیقی یا مجازی و با توسعه شبکه های اجتماعی که از آسیب فضای امنیتی موجود در امان باشند، آشنایی با تاریخ اسلام و ایران و به ویژه حوادث جنبش های مردم این سرزمین از مشروطه تا کنون، می توانند بخشی از تلاش های ما و نه همه آن باشد...

پیام میرحسین موسوی به مناسبت آذر، ماه دانشجو

همین شعرم میشه واست یه تو دهنی...

2010-11-20T17:42:00.001+03:30

هنرمند باید بداند بر سر مردم مملکت چه می‌آید، باید دردهای مردمش را بشناسد و باید به خواسته‌های مخاطبینش احترام بگذارد تا هنرش مردمی شود. کم نبوده‌اند آدم‌هایی که چند صباحی پرطرفدار بوده‌اند، شعرشان خوانده شده، صدایشان شنیده شده، بازی‌شان دیده شده، ... اما تمام شده‌اند و نامشان دیگر برای مردم آشنا نیست. آری، باید بداند چه بر مردمش می‌گذرد تا حرف دلشان را بزند و حتی گاه از هزاران کیلومتر دورتر از وطن، امید را به هم‌وطنانش تقدیم کند و آن وقت است که سبکی جدید و ناآشنا را برای مردم، دلچسب و دوست داشتنی جلوه می‌دهد.

خوشبختانه امروز تعداد این دست هنرمندان که هنرشان نه تنها مردمی‌ست بلکه می‌توان نام «هنر مقاومت» را برای آثار آن‌ها به کار برد کم نیست اما قطعا یکی از بزرگترین هنرمندان مقاومت ایران در کنار کسانی چون «داریوش» در موسیقی، «محمد یعقوبی» در تئاتر، «سیمین بهبهانی» در شعر، «جعفر پناهی» در سینما و... «شاهین نجفی»‌ست. کسی که نه تنها صدای نسل جوان است، بلکه سعی می‌کند ترجمان سیاست و تاریخ برای جوانان باشد و به قول خودش «دوست دارد با زبانی دیگر کتاب‌ها را برای نسلی که کمتر فرصت خواندن داشته، بیان کند»:

دایی بپا بکارت روحت خط نخوره، این یکی پرده رو نمی شه دوخت دوباره...

این‌گونه است که در کارهای شاهین شعر حرف اول را می‌زند و سپس موسیقی و حتی با همین شعر است که سبک‌های موسیقی را برای امثال من که دل خوشی از رپ فارسی ندارم دل‌چسب می‌کند.

همین شعرم میشه واست یه تو دهنی...

امثال «شاهین نجفی» و «هیچ‌کس» رپ فارسی را به جایگاه واقعیش یعنی موسیقی اعتراضی و سنت شکن رساندند. اعتراض به «به آن‌چه هست و نباید باشد» در آهنگ‌های شاهین نجفی فریاد زده می‌شود:

وقتی چشامون وا شد از زندگی سیر شدیم، نفهمیدیم چی شد توی جوونیمون پیر شدیم، گفتن چپ میزنی منحرفی بی اعتقادی، اما کی شما به سوال های من جواب دادین، ما از وقتی چشارو وا کردیم که جنگ بود، تو دست بابا به جای قلم تفنگ بود، همیشه یه پای زندگی واسه ما لنگ بود،همیشه جواب اعتراضمون که سنگ بود...

نکته دیگری که درکارهای شاهین نجفی به چشم می‌خورد، توجه وی به تمامی جنبش‌های اجتماعی است، از جنبش دانشجویی گرفته تا زنان:

دیگه نمی‌خوام واسه‌م مرثیه سر کنی همین شعرم میشه واسه تو یه تودهنی، نگاه نکن روسری رو سَرَمه، این جبره من معتقد نیستم که راه‌حلش صبره، این یعنی حقمه زندگی، من یه آدمم بگو می‌خوام ببینم، بگو تو چی از تو کمم، بذار دو دقیقه بگم مث یه زن حرفمو آدم آدمه، تو باید بفهمی دردَمو، قدّ یه تاریخ حقمو گرفتن و بردن نوبتی هم نوبتمه، قدیمیام مردن، تو حق داری هرچی میگی، قانون طرفِته قانون میگه بزن، زدن فقط حرفِته، این سر واسه شکستنه، آره درد می‌کنه بزن، منم حرف می‌زنم ببین کی جون می‌کنه ...

یا در یکی دیگر از آهنگ‌هیش می‌گوید:

میخوای مثلن چی بگی ؟ بگی صلحدوستی؟ ولی تو یه گرگی که رفتی توی پوستین، عجب! دو روزه فهمیدی اینجا آزادی کسی غمگین نیس همه جا شادیه، حتمن دانشجو ها رفتن اوین مهمونی بگو که آماری نداری از بند و زندونی، جمع کن بساطتو معنی عشقت چیه بدون که خفقان تو جامعه بد دردیه...

شاهین صدای نسل ماست، نسلی که سوخته میان قدرت طلبی دیکتاتور و حماقت‌های تاریخی-مذهبی...

بی‌صبرانه منتظر شنیدن آلبوم جدید شاهین نجفی به نام «سال خون» هستم.

حسن... تو شعر بخون می‌خوام گریه کنم...

2010-11-17T17:09:00.002+03:30

حسن، از داد زدن خسته شدم... می‌خوام برات یه کم درد دل کنم. می‌خوام برات بگم که چه روزگاری را سپری می‌کنیم... می‌خوام از وطنمان برات بگم...

جدیدترین اتفاق زندگی‌ سگی ما شده روزمرگی و دل‌مردگی... به این بوی خونی که همه جا را فرا گرفته عادت کردیم... خون... خونی که هنوز تازه است... انگار همین دیروز بود. اون بعد از ظهرهای لعنتی که بیشمار بودیم... یادت هست حسن؟؟؟... همه چیز را برایمان فیلم کردند تا خر فهم بشیم که چه طور شیطان در جلدمون رفته بود... بازیگرامون هم انگار از بی پولی دارن در قحطی زندگی می‌کنن... کاش پول داشتیم، کمی بهشان کمک می‌کردیم تا مجبور نشوند خودشان را به حراج بزارن...حق هم دارند شاید...بالاخره همه باید به فکر فردا باشند... قرار است همه چیز بشود خدا تومان. هرکسی باید به فکر پس انداز باشد. طبق محاسبات دقیق و گوناگون آقای کودتا، اگر هر ماه 20هزار تومان ذخیره کنیم، بعد از 15 سال می‌شود 50 میلیون تومان!!!... دیگر از کجاش برات بگم حسن؟؟؟ هم بازیای قدیمی‌مان همه در حال فرارند یا در زندان... شادی‌مان شده روز شمار زدن برای آزادی دوستی که یک سال است ندیده‌ایمش و نمی‌دونیم چه بلایی سرش آوردن... سرگرمی‌مان هم شده خندیدن به همین آقای کودتا... کارمان از گریه گذشته، به همین می‌خندیم...

حسن، بازم دارم داد می‌زنم ... ... قصه‌ها عوض شدن حسن... گرگ‌ها آدم شدن...گاوها مقدس شدن... ... ... حسن خوش به حالت که نیستی و این روز‌های سیاه‌تر از تاریکی رو نمی‌بینی...بزار گریه کنم، از داد زدن خسته شدم...

پ.ن) آهنگ «حسن من» از «شاهین نجفی» را گوش کنید!

هر که طاووس خواهد جور هندوستان کشد...

2010-11-12T00:42:00.000+03:30

یک دخترکی دارم که دنبال شوهر می‌گردد. دختر خوبیست فقط کمی کله‌اش بوی قرمه‌سبزی می‌دهد. دنبال یک پسر می‌گردد که هم پول‌دار باشد، هم خوشگل، هم خوش اخلاق، هم با شخصیت... خلاصه همه چیز تمام...به من سپرده که برایش شوهر گیر بیاورم. من خودم هم تمام شانس و بخت و اقبالم را یک جا جمع کردم تا عیال را پیدا کردم. من که آدم این حرف‌ها نیستم. اصلا به من چه. خودش برود برای خودش شوهری اختیار کند. حال و روز این دخترکم مثل الان خودم می‌ماند که که دوست دارم با چند نخ سیگار حال مساعد تری از کشفیات زکریای رازی داشته باشم. نمی‌شود خوب. ما تحت چه ربطی به شقیقه دارد آخر. می‌بینید، در این عوالم شنگولی هم هواسم هست کلماتی مثل کون را با ما تحت تعویض کنم. عیال می‌گوید تو هیچ وقت شنگول نمی‌شوی، فقط ادای شنگول شده‌ها را در می‌آوری. نمی‌دانم. من که خودم درکی از این حالی که در آن هستم ندارم. ولی واقعا عجب چیزیست. نوشته سبقه انقلابی‌اش به سده 14 میلادی بر‌می‌گردد. دروغ که مالیات ندارد این روزها. وقتی «ا.ن» مثل عجل معلق در رسانه میلی می‌نشیند و هر چه باد شکمش حکم می‌کند به زبان می‌آورد، چرا کارخانه این زهرماری که به طور قاچاق اندر قاچاق وارد کشور اسلامی می‌شود دروغ به خورد ما ندهد... چی می‌گفتم؟؟؟ آها، دخترکم را می‌گفتم. خوشگل است و با شخصیت، فقط حال ندارد دنیا را سیر کند تا یک شوهر همه چیز تمام نصیبش شود. دلش می‌خواهد یک شبه صاحب همه چیز بشود. مثل الان من که به زور دو نخ بهمن کوچیک می‌خواهم خودم را به شنگولی بزنم...هر که طاووس خواهد جور هندوستان کشد...

وقتی محمود پا به توپ می‌شود

2010-11-11T01:36:00.005+03:30

«علی دایی ممنوع المصاحبه شد». «دایی» اولین نفری نیست که در چند ماه اخیر ممنوع المصاحبه می‌شود. پیه چنین احکامی به تن بزرگان دیگری هم خورده و این افزایش نرخ برخوردها، نگرانی اهالی ورزش را به همراه داشته است.

بر اساس یک سنت قدیمی و با توجه به دوری از سیاست اکثر قریب به اتفاق اهالی ورزش در ایران، از قدیم الایام حوزه ورزش در ایران از یک سری آزادی‌های لیبرالی بهره‌مند بوده است به این مفهوم که شخصیت‌های ورزشی و یا مطبوعات ورزشی، آزاد بوده‌اند فارغ از فضای سیاسی-فرهنگی حاکم بر جامعه، در هر زمان، در چارچوب ورزش، تندترین حرف‌ها را بزنند و هر انتقادی را مطرح کنند اما حق نداشته‌اند از حوزه خود یعنی ورزش خارج و وارد ورطه سیاست شوند. به طور مثال روزنامه‌های ورزشی آزاد بوده‌اند تا آن‌جا از تعویض زود هنگام یک مربی انتقاد کنند که بگویند «باید وقت بیشتری به یک مربی داده شود...» اما حق پرداختن به مسائل ریشه‌ای از جمله مسائل سیاسی که باعث خلق چنین رخدادی می‌شود را نداشته‌اند و نمی‌توانستند به این مطلب اشاره کنند که مثلا چون فلان مربی با سیاست‌های دولت در امر تربیت بدنی مخالف بوده است تعویض شده و به نقد عملکرد جناح حاکم بپردازند.

اما اکنون فضای جامعه به گونه ایست که حتی گفتن از قیمت پیاز و سیب‌زمینی هم سیاسی‌ست چه رسد به انتقادات ورزشی. «ا.ن» تازه یاد جوانی‌هایش که در محله‌اشان به بازی راهش نمی‌داند افتاده و و هم پالگی‌های خودش را از آن سر دنیا جمع می‌کند و گل زنی می‌کند و به دروازه‌بان یک سفر حج هدیه ‌می‌دهد... دولت کودتا تاب همان انتقادات ساده اهالی ورزش را ندارد. در هر جا که بتواند سرک می‌کشد و همه را بله قربان گوی خود می‌خواهد.

باید نگران بود که حاکمیتی که روز به روز آزادی‌های فردی و اجتماعی را بیش از گذشته زیر پوتین‌هلای نظامی گری خود له می‌کند، وارد وادی ورزش شده و حداقل آزادی‌های موجود در عرصه ورزش را نیز ملغی کند. مطبوعات ورزشی و مربیان و بازیکنان و... هم باید بدانند که اگر نمی‌خواهند لال و کور شوند و طالب گوش شنوایی برای اعتراضاتشان در برابر چنین احکامی در جامعه هستند، باید قدری از لاک فقط پول و شهرت بیرون آیند و گه‌گداری نوای آزادی خواهی را با سایر مردم زمزمه کنند.

فحش بده...

2010-11-09T16:14:00.000+03:30

فحش، استدلال کسانی است که محق نیستند...

ژان ژاک روسو

آن‌ها که ما در این هفته دوستشان داشتیم-1

2010-11-07T22:10:00.001+03:30

سر پیری معرکه می‌گیریم. چند هفته‌ایست به روز کردن برد «وبلاگستان» انجمن اسلامی یکی از دانشگاه‌ها به عهده من گذاشته شده است...

گفتم شاید بد نباشد مطالب را در این‌جا هم منتشر کنم.

یکشنبه‌ها با «آن‌ها که ما در این هفته دوستشان داشتیم» در خدمت شما خواهم بود.

-مرغ و تخم مرغ در آسانسور

-«سندروم جنووز» و پنج شنبه سیاه تهران

-همیشه یک نفر هست که از آن طرف بیاید !

-اگه بوس غنچه چاق بهت بدم باید غَش کُنی ها…!!

-کسی که می تواند پدر ِ پدرش را در بیاورد

چه باید کرد؟ مسئله حاد وبلاگستان فارسی در برابر کپی!

2010-11-03T17:09:00.004+03:30

یکی تشریف آورده در وبلاگ بنده و کامنت گذاشته که «سلام. چندتا از پستاتو دزدیدم. بای !»...

حالا وبلاگ من که همچین شاخ نیست که بخوام شاکی بشم و با خودم فکر کنم که یه عده دیگه دارن با هنر نوشتن من پز می‌دن ولی جدی باید یه فکری به حال کپی رایت وبلاگ‌ها هم کرد. فکرشو بکنید، مثلا اگه من برم فلان سریال رو کپی کنم کارم غیرقانونیه اما دیگه نمیتونم بگم این سریال رو من ساختم که، اما طرف میاد با دوتا کلیک متن شما رو می‌دزده و می‌شه مال خودش و با خیال راحت کامنتم میزاره براتون... چه باید کرد دوستان؟؟؟

خاطرات شیراز

2010-10-31T20:41:00.003+03:30

راننده تاکسی (دستش روی بوق خوابش برده...): برو دیگه بابا...
مسافر(کلافه، خسته، عصبی، پایش مدام می‌جنبد...): چرا اینقد شلوغ این شهرتون؟ همیشه این جوریه؟

راننده تاکسی(نگاهی به مسافر می‌اندازد): آره بابا. این موقع های روز شهر حسابی خر تو خر میشه. غریبی؟

مسافر(بی تفاوت به سوال راننده): چرا آخه؟ الان که تازه 12 ظهره

راننده تاکسی(نگاه عاقل اندر سفیهی به مسافر می‌کند، لبخند می‌زند): همه دارن میرن خونشون دیگه بابا. معلوم غریبی...

مسافر(چشم هایش از تعجب گرد شده): الان میرن خونه؟ هنوز که ساعت اداری تموم نشده!
راننده تاکسی(سرش را به نشانه افتخار بالا می‌گیرد، نیشش تا بناگوش باز شده): آره بابا، اینجا ساعت اداری همون ظهره خودمونه
مسافر(انگار موضوع برایش جالب شده، پایش آرام گرفته): صبح هام همین جوریه ترافیک؟

راننده تاکسی(لبخندش به قهقه تبدیل می‌شود): نه بابا، صبحا هرکسی یه وقتی میره سر کار و کاسبیش، یکی 8 میره، یکی 9 میره، یکی نمیره اصلا، ولی همه سر ظهر میرن خونه...

آره بابا، اینجا شیراز بود...

آدم خوب، آدم مرده است

2010-10-30T15:36:00.000+03:30

دوست دارم الان شال و کلاه کنم، بروم سوار آن مینی بوس‌های درب و داغون گوشه میدان آزادی که در آن یک نفر با صدای نکره‌اش عربده می‌کشد «استادیووووووم» شوم... دو ساعت در ورزشگاه از دست ژانگولرهای آن رفیق استادیومی‌ام قهقه بزنم و یک دقیقه از بازی را هم نبینم... افسوس که این زندگی لعنتی دست و پای ما را بسته است...

8-9 سالم که بود با خودم فکر می‌کردم که آدمیزاد هیچ وقت رنگ آزاد زندگی کردن و عشق و حال کردن را نمی‌بیند. الان که نگاه می‌کنم می‌بینم در عوالم بچگی خیلی هم بی راه نمی‌گفتم. تا 6 سالگی که تنها لذت قابل درک همان لذت مقعدی‌ست. آن لذت مقعدی را نمی‌گویم. منظورم خوردن و گند زدن به گور پدر زندگی‌ست. بعدش نوبت مدرسه رفتن می‌شود. 12 سال هر روز صبح باید از خواب بیدار شوی و بروی در یک خراب شده به نام مدرسه و قیافه چهار تا معلم کور و کچل و بی‌سواد که تجسم عقده‌های زندگی‌اند را تحمل کنی و آرزویت می‌شود یک مسافرت دل چسب در پاییز و زمستان... نوبت به دانشگاه می‌رسد که با هزار بدبختی باید واردش شوی آخرش هم پیام قور ناکجا آباد... نمی‌خواهی درس بخوانی. اصلا از این رشته مزخرف حالت بهم می خورد. اصلا به تو چه که آب در آن لوله لعنتی به چه شکلی حرکت می‌کند و چه بلایی سر دمایش می‌آید... ولی خوب مجبوری دیگر، می‌فهمی؟؟؟ می‌خواهی لااقل یک ترم عشق و حال کنی اما نمی‌شود. فقط 6 سال وقت داری این درس لعنتی را تمام کنی و تازه باز هم 6 ساله یعنی احمق‌... بقیه اش را حال ندارم تعریف کنم... می‌دانیم چه زندگی گه و نکبتی‌ در انتظارمان است آن هم در این خراب شده که آدم خوب، آدم مرده است... وقتی فارغ از دنیا می‌شوی که حداقل 60-70 سال از عمرت بر باد رفته. بهترین حالت هم این است که غم بچه‌های ناخلف و پول و پله نداشته باشی و این می‌شود بهترین حالت... و باز هم از آزاد زندگی کردن و عشق و حال خبری نیست. تنها احوال پرسان آخرین روزهای عمرت، 40 رقم درد و مرض اند تا یادت نرود که پیر شده‌ای...

بس است... امروز اصلا درس نخوانده‌ام... لذت نوشتن هم حرام است در این روزها...

این چیزها افتخار ندارد!

2010-10-25T16:42:00.001+03:30

یک رفیقی داشتم که الان دیگر ندارم، نه این که مرده باشد فقط مثل آن روزها دوستش ندارم. این رفیق سابق ما یک روز مثل هر روز در آن اتاق 3×4 خوابگاه از خواب بیدار شد و تصمیم گرفت که تغییر کند. بر خلاف همه تصمیم هایی که می گرفت و دو روزه فراموششان می کرد، سر این یکی حرفش مثل مرد(!!!) ایستاد. هنوز هم که هنوز است، سر حرف و تصمیمش ایستاده است. اصلا سر همین ایستادنش است که دیگر دوستش ندارم. خلاصه ظرف چند ماه عوض شد. اصلا یک آدم دیگری شد. اولین محصول تغییرش هم این بود که یک روز خیلی شاد و خندان آمد و گفت «تو قرعه کشی ایرانسل یه الگانس بردم...». باورم نمی شد. یعنی تا حالا از نزدیک یک آدم خرشانس ندیده بودم اما هرچه فکر کردم دیدم دلیلی ندارد که دروغ بگوید. هر چه نباشد مجبور است یک شیرینی درست و حسابی پیاده شود. چند وقتی گذشت و ما در کف شیرینی و در انتظار الگانس سواری بودیم که کاشف به عمل آمد که آقا دروغ گفته است. هنوز که هنوز است هم نفهمیده ام چرا یک نفر باید دروغی بگوید که فقط ضررش دامن گیرش شود. گذشت و تغییرات آقا ادامه داشت تا به جایی رسید که می نشست و جملات قصاری که محصول زندگی جدیدش بود را به عنوان نصیحت های یک پیر دنیا دیده و طرقیت پیموده بیان می کرد. مثلا می فرمود:«هیچ چیز مثل رفاقت دو تا مرد نمیشه، دخترا فقط به درد (...) می خورند» یا با کمال افتخار می گفت: «دروغ گو تر از من تو دنیا پیدا نمی کنی...» و بدین ترتیب دوستی 5-6 ساله ما به خط پایان رسید یعنی هر چه فکر کردم دیدم دیگر نمی شود به کسی که به دروغ گویی اش افتخار می کند گفت رفیق.

یک رفیق دیگری دارم که هنوز هم دارم اما ظاهرا ایشان هم تصمیم گرفته اند تغییر کنند و به چیزهای ناجوری افتخار کنند. آخرین باری که دیدمش پا برهنه، با جوراب های لنگه به لنگه خیابان را گز می کرد و خیلی از این متفاوت بودنش راضی به نظر می رسید. شنیده ام که جدیدا به چیزهای دیگری هم افتخار می کند... این جا برایش می نویسم، خدا را چه دیدی، شاید گذرش به این طرف ها افتاد...

رفیق من، اگر رفاقت های قدیمی برایت مهم نیست، خوب برای من هم مهم نخواهد بود اما بدان عوض شدن در جهت عوضی شدن افتخار ندارد...

هیچ کس...

2010-10-22T15:48:00.001+03:30

هیچ‌کس مخالف آزادی نیست؛ حداکثر مخالف آزادی دیگران است...

کارل مارکس، گفتگو درباره آزادی مطبوعات

هر ایرانی، یک دیکتاتور

2010-10-21T16:03:00.005+03:30

بر بالین جسد بی جان خاطراتم نشسته ام و برایش مرثیه می خوانم... سر و کله مشتی پیدا می شود. «این چیست که نوشته ای؟ هرزه نگاری می کنی؟ دانشگاه های اسلامی ما را زیر سوال می بری؟ با این چرندیات می خواهی آمار بازدید کننده ات را بالا ببری؟ نکند می خواهی حاکمیت خوبان را زیر سوال ببری پدر سوخته. بدهیم پدر پدر سوخته ات را در بیاوریم پدر سوخته؟...»

کدام هرزه نگاری؟ کدام داستان "س ک س ی"؟ چرا از واقعیت فرار می کنید؟ چرا فکر می کنید باید دروغ بگویم؟ با کدام انگیزه باید دروغ بگویم؟؟؟

نه... حق با شماست. دروغ بود هر چه نوشتم. اصلا کلاس شماره ششی در کار نبود که دو پسر و یک دختر در آن مشغول باشند. می دانید چرا این داستان را ساختم؟ چون خجالت کشیدم بگویم این صحنه را وسط دانشگاه، در تنها جایی که از چشم دوربین های مدار بسته پنهان است دیدم و نه در یک کلاس در طبقه ان ام دانشکده... رویم نشد بنویسم در دانشگاهی این صحنه را دیدم که سالانه بیش از 500 نفر از فارغ التحصیلانش از بهترین دانشگاه های اروپا و آمریکا پذیرش می گیرند... بله، دروغ گفتم چون واقعیت بسیار تلخ تر و خجالت آورتر از این حرف ها است...

از صبح تا شب خبرهای دستگیری فعالین سیاسی، کارگری، زنان و حتی کودکان را می خوانیم و منتشر می کنیم و هزار باره تکرار می کنیم که مگر آن ها چه می گفتند و چه می خواستند که دیکتاتور آن ها را به بند کشیده است؟

همه ما دیکتاتوریم فقط آب نمی بینیم وگرنه شناگران بسیار ماهری هستیم. همه این فعالین به جرم نشر واقعیت و افشای حقایقی که زیر پوست شهر در جریان است بازداشت شده اند و به تشویش اذهان عمومی و خراب کردن چهره خوب و مطلوب جامعه اسلامی متهم شده اند...

گویی در وجود هر یک از ما یک دیکتاتور به بلوغ رسیده است اما باید بدانیم که با انکار من و شما واقعیت ها از بین نمی روند...

مرثیه ای برای خاطرات

2010-10-20T15:19:00.003+03:30

مطلبی که می خوانید یک داستان "س ک س ی" نیست، روایت تلخی است از واقعیتی تلخ تر...

ساعت 5 بعد از ظهراست و دانشگاه خلوت تر از همیشه. نه از دانشجو خبری است، نه از استاد. چای و دود سیگار را فرو می دهم تا دل مردگی این روزهای دانشگاه را فراموش کنم... به روزهای خوب جوانی و دانشجویی ام فکر می کنم. روزهایی که تا 10 شب می نشتیم و تومار شرق و غرب را به هم می پیچاندیم و به فکر دنیایی بهتر بودیم... دلم آن روزها را می خواهد. آن روزها که کلاس های خلوت و زیرزمین متروک دانشکده ها را پاتوق محفل های کوچک و آرمان خواهانه مان می کردیم... دلم بحث های بی سر و ته می خواهد... ... بی اختیار به سمت دانشکده راه می افتم. مثل کسی که در خواب راه می رود... آسانسور دانشکده را بر خود حرام کرده ام. آخرین بار گیر کرد و 2ساعت حساب و کتاب می کردم که با چه سرعتی نفس بکشم تا مثلا چند ساعت بیشتر زنده بمانم... خودم را جلوی در کلاس 6 می بینم... درکلاس را آرام باز می کنم... جیغ لولای در، میان صدای جر خوردن "س و ت ی ن" گم می شود... دو پسر... یک دختر... میان چارچوب در خشک شده ام... نگاهشان می کنم... نگاهم می کنند... نمی دانم در چشمان من چه می بینند... انگارشهوت کورشان کرده... یکی به سینه چپ چنگ می زند و دومی ... ... ... ... ... صدای بسته شدن در، میان آه و ناله های دخترک گم می شود... ...

کاش می گذاشتند همان چیزی که از دانشگاه در ذهنم باقی مانده بود زنده بماند... مرده شوری در حال شستن جسد خاطراتم است... ...

پ.ن) بعد ها آمارم را کامل تر کردم... هر هفته حدود 100 کاندوم در آشغال های دانشگاه پیدا می شود...

کاکتوس ها هم گل می دهند

2010-10-18T13:39:00.008+03:30

تمام نباتات و گیاهان یک طرف، خاندان کاکتوس ها هم یک طرف. از بچگی عاشق کاکتوس بودم. اصلا ببین چه اسم قشنگی دارد. کاکتوس... انواع و اقسام شان را هم جمع کرده بودم. از آن مدلی که مثل زبان مادر شوهر بود بگیر تا آن قلمبه ای ها و آن ها که شبیه اش در «دشت خالد نبی» پیدا می شود!

کم کم همه چیزهایی که در باغچه بود را کندم و کاتوس کاشتم. حرف هیچ کس هم برایم مهم بود. مادرم همیشه غر می زد که «این چیزهای تیغ دار به چه دردی می خورند؟... از دو متریشان نمی شود رد شد از بس که تیغ دارند... باغچه را کرده ای از این صحراها که در تلویزیون نشان می دهد» اما من گوشم بدهکاراین حرف ها نبود. عشق که این چیزها حالیش نمی شود! نمی دانم، شاید هم به کاکتوس ها حسادت می کرد! کلی هم حرص می خورد از این که مثلا اسم یکیشان را گذاشته بودم «زبان مادر شوهر»!

5، 6 سالی گذشت. کاکتوس هایم رشید شدند. قد کتلتی ها به یک مترو نیم هم رسیده بود و قطر زبان مادر شوهری ها از یک متر بیشتر شده بود. وقتی نگاهشان می کردم خر کیف می شدم. مهمان که می آمد خانه مان، ابهت کاکتوس ها می گرفتشان. پزش را مادرم می داد که «آره، کلی زحمت این ها را کشیده ایم و ....». همین که جمع خودی می شد، دوباره شروع می کرد به غر زدن که «این کاکتوس ها را بکن، تیغ دارند و ...».

نیمه های بهار که می شد زیبا ترین گل های دنیا را داشتم. گل کاکتوس زیبا ترین گلی است که تا به حال دیده ام. اینقدر زیبا بود که برای مدتی غر زدن های مادرم و کینه ورزی اش نسبت به کاکتوس ها خاموش می شد اما بهار که تمام می شد روز از نو و روزی از نو.

گذشت تا دانشگاه قبول شدم. دل کندن از معشوق عجیب سخت است. آخرش هم نتوانستم بی خیال شوم. از هر نوعی یک کوچیکش را برداشتم و با خودم به تهران آوردم. هر هفته هم می رفتم ولایت که نکند کسی بلایی سرشان بیاورد... اما بالاخره... مادرم همه آن ها را از بین برد... وقتی باغچه را پر از یک مشت علف مثل گل بنفشه و اطلسی و ... دیدم، چشمانم پر از اشک شد... حس پدری را داشتم که بچه هایش را از دست داده است. مادرم باز هم غر میزد که وقتی رفتم بکنمشان دستانم پر از تیغ شد... ...

حق هم داشت. مادرم کاکتوس ها را دوست نداشت. از تیغ هایشان می ترسید. از قیافه مغرورشان فراری بود. اما من عاشقشان بودم... عاشق زیبایی بودم که هیچ کس جز من نتوانست ببیند...

تفاوت نسل ها که میگویند شاید همین باشد... امیدوارم وقتی عیال وار شدم، با زنم مثل کاکتوس هایم رفتار نکند و نخواهد همسرم مثل یک موجود بی خاصیت مثل بامبو و اطلسی باشد...

به خاطر خودت...

2010-10-14T23:02:00.002+03:30

دکتر مصدق در دادگاه نظامی: «من می خواستم کاری کنم که اگر روزی بیگانگان به شاه گفتند برو، بگوید نمی روم!»

...

25 سال بعد، دی ماه 1357:

سفیر آمریکا خطاب به شاه: «شما باید از ایران خارج شوید!»

شاه: «بسیار خوب، اما به کجا باید بروم؟»

اینقدر دروغ بگویید تا دروغ دانتان پاره شود!

2010-10-14T18:57:00.004+03:30

ما یک خبطی کردیم و نوشتیم «از خوبی هم بد شدیم، هم بدبخت». ظاهرا غیر از آن هایی که خودم برایشان افشا کرده ام که «رود» کیست، عده دیگری هم از راه های دیگر موفق به کشف هویت رود شده اند و صورت به ویترین وبلاگ ما چسبانده اند و منتظرند ما یک چیزکی از زندگی خصوصیمان بنویسم تا از فردا بکوبند در چشم و چارمان. خلاصه، از آن پست مذکور دوستان ناراحت شدند و دشمنان شادمان ولی باید خدمت همه دوستان و دشمنان عرض کنم که «مطالب خصوصی منتشر شده لزوما از روی صداقت نوشته نمی شوند!!!» خدا را شکر همه چیز رو به راه است و ایام به کام. تازه بعد از این همه، یاد روزهای جوانی مان کرده ایم و از صبح تا به شب دست در دستان یکدیگر خیابان ها را گز می کنیم و به کشف کافه می پردازیم و آخرین محصولات دولتی و غیردولتی در زمینه معضلات اجتماعی را می بینیم!

همین چند روز پیش بود که کفش خریدن را بهانه کردیم و زدیم به شهر. افسوس که این شهر پر است از آنچه نباید باشد...

- خالی بندی جوان های بیکار از قمه کشی ها و دعواهای ناموسی شان برای یکدیگر.

- ترافیک وحشتناک حتی در خیابان های فرعی شهر.

- اختلال در سیستم حمل و نقل عمومی از جمله اتوبوس ها و مترو.

- رکود بازار یا به قول معروف کک پرانی در بازار...

- تورم کاذب(کفشی که 70هزار تومان در اولین مغازه قیمت کردم، 35 هزار تومان خریدم، همان رنگ، جنس، اندازه، مارک و ...) و صادق(این همان چیزی است که سال هاست قرار است تک رقمی شود! ).

- بیوه های تشنه لب و عاشقانی برای یک شب...

- ده ها کودک فال فروش، گل فروش و متکدی.

- چاقو کشی وسط خیابان...

همه این مشاهدات، حاصل 3 ساعت گشت و گذار در تهران است... حالا اینقدر دروغ بگویید تا دروغ دانتان پاره شود!!!

بی اعتنایی به سیاست

2010-10-11T20:24:00.003+03:30

در ادامه جامعه شناسی دست به آبی(1) و برای تکمیل تحقیقاتم در این باره، یک بار دیگر به دستشویی های دانشگاه مشرف شدم. جملات تازه نوشته شده کم نبود اما یکی از آن ها بیش ازهمه توجه مرا جلب کرد. یک جمله نصیحت وار که معمولا فقط آن را از زبان پدران می شنویم: «آی طرفدار سبز، آی طرفدار دکتر اتمی، طرفداری از این دوتا فقط یک مشت جوون مثه منو تو رو به جون هم انداخته... بیخیالش بابا...زندگی رو عشق است...بچسب به زندگی خودت...».

به کرات با این دست آدم ها و با این طرز تفکر مواجه شده ام. همه شان هم همین را می گویند که «بیخیالش...زندگی خودتو بچسب» اما آیا واقعا می شود بدون توجه به سیاست و با بی اعتنایی کامل به آن زندگی خودمان را بچسبیم؟

باور کنید که نمی شود... نمی شود در این مملکت زندگی کرد و نسبت به قیمت نان و بنزین بی تفاوت بود. نمی شود زندگی کرد و به حقوق پایه یک کارمند و حقوق بازنشتگی یک کارگر کار نداشت. نمی شود زندگی کرد و راحت از کنار کودکی که به خاطر 200 تومان خودش را جلوی پایت به زمین می اندازد، گذشت... این ها همه سیاسی اند و همه به زندگی ما پیوند خورده اند... یکی به امروز مان مربوط است، یکی به فردا و دیگری به آرامش روانی همه زندگی مان...آیا می شود از کنار همین سه موضوعی که برای مثال ذکر کردم به راحتی عبور کرد؟؟؟

در نمایه وبلاگم نوشتم من یک بازنشسته سیاسی ام. در اولین پست «رود» نوشتم «میخوام زندگی کنم» ... اما این اصلا بدین معنا نیست که کاری به کار اتفاقاتی که دور و برم می افتد و بدون واسطه با زندگی ام گره خورده است نداشته باشم. به قول رفیق« اگر کودتا نمی شد، اگر استبداد دست از سر ما بر می داشت... اینجا فقط از ادبیات و نمایش می نوشتم...» اما چه بخواهیم و چه نخواهیم ما شهروندان یکی از سیاسی ترین کشورهای دنیا هستیم و از سیاست گریزی نیست.

پ.ن1)بعد از ابراز علاقه بسیار خوانندگان به پست «آزادی فقط در دستشویی»، به فکر درست کردن بخشی در وبلاگ با اسم جامعه شناسی در دستشویی شده ام!!! جدی میگما!!!

پ.ن2) «کارل مارکس»، یک مقاله 4-5 صفحه دارد به نام «بی اعتنایی به سیاست». می توانید از اینجا دانلود کنید. خواندنش خالی از لطف نیست.

از خوبی هم بد شدیم، هم بدبخت

2010-10-10T19:44:00.002+03:30

انگار قرار است همه چیز زندگی من برعکس باشد. همیشه هم تا بوده همین بوده. بسیاری از این روزهای وارونه و کارهای وارونه ترم، هیچ وقت از یادم نمی رود. مثلا روزی که نتایج کنکور سراسری آمد. همه فک و فامیل خوشحال بودند و من که سوژه اصلی شادیشان بودم ناراحت. هنوز که هنوز است نفهمیدم چرا آن روز اینقدر ناراحت و افسرده بودم. مگر کسی از رتبه دو رقمی هم ناراحت می شود؟!!

بگذریم. الان که 6 سال از آن روز می گذرد، همچنان زندگی ام بر عکس خیلی هاست. مثلا همین رابطه بنده و عیال. همه عیال های دنیا می نالند که مثلا آقایشان بداخلاق است، دست بزن دارد، نفقه نمی دهد و از این حرف ها. آن وقت من که نه بداخلاقم و نه حتی سالی یک بار داد می زنم، همیشه خدا باید شاهد غرغرها و بهانه ها و بداخلاقی های زنانه عیال باشم...

بعضی وقت ها با خودم فکر می کنم شاید از خوبی بد شده ام. اگر روزی دو تا داد الکی و حتی فیلمیک(!!!) سرش میزدم، قدر این همه محبت مرا بهتر و بیشتر می دانست... فکر می کنم این بهترین راه باشد. اصلا همه همین کار را می کنند. از صبح تا شب تنها قیافه ای که به عیال بیچاره شان نشان می دهند یک مرد اخموی برگشته از جنگ است، که آخر شب با یک لبخند آن هم از یک گوشه لب، به مراد دلشان برسند... حتی رئیس مثلا جمهور ما هم همیشه همین کار را می کند مثلا نفت ملت را به قیمت خدا تومان می فروشد به خودمان، بعد با کلی منت، وعده سر خرمن میدهد که از فلان ماه به هر ایرانی چندرقاز تومان پول خواهیم داد. مردم بیچاره هم، خوشحال از پولی که خواهند گرفت برای چندرقاز تومان برنامه ریزی می کنند...

تصمیم گرفتم از همین الان دیگر همیشه خوب نباشم... فقط باید حواسم باشد عیال فتنه ای به پا نکند...

پرده ای بر روی واقعیت

2010-10-07T02:43:00.001+03:30

ساعت 2 بعد از ظهر، چهارراه ولی عصر، 3 کودک که سن بزرگترینشان از 6 سال بیشتر نیست، صورت به شیشه های رستوران چسبانده اند... با یک دست مانع انعکاس نور در شیشه شده و دست دیگر را به شکم گرفته اند... گارسون پرده ها را میکشد... به شیشه ای دیگر می چسبند... پرده ها یکی پس از دیگری کشیده می شوند... نفرت از چشمان معصومشان می بارد...

می ترسم از روزی که شیشه ها را بشکنند و پرده هایی که به روی واقعیات کشیده شده است را با نفرت کنار زنند...

جوک شما، خاطره ماست

2010-10-07T01:31:00.002+03:30

داستان «قهوه تلخ» و حواشی آن نقل هر مجلس شده و سخنان و نوشته های بسیاری در مدح و یا مذمت «مهران مدیری» و شایعه «نه گفتن وی به حضور در جمع هنرمندان درباری»، گفته و نوشته شده است. شایعه ای که باعث فروش غیر قابل تصور سریال «قهوه تلخ» از همان اولین روز توزیع آن شده است.

نمی دانم این شایعه چقدر واقعیت دارد. نمی دانم «مدیری» با مردم است یا فقط ادای با مردم بودن را در می آورد. یادم هم نرفته که چگونه تحصن نمایندگان مجلس ششم در اعتراض به رد صلاحیت گسترده کاندیداهای انتخابات مجلس هفتم را به سخره گرفت. از سکوتش در انتخابات هم اطلاع دارم...

من نه می خواهم احتمال صحت و سقم شایعه را بررسی کنم و نه از فرصت طلبی و یا شجاعت «مدیری» حرفی بزنم.

ده ها هزار نسخه از یک سریال در همان روز اول توزیع به فروش می رسد. یک شایعه پشت ماجراست. «کارگردان این سریال به دیدار رهبر نرفته است»... آیا این اتفاق جز اثبات بی شماری ماست؟ آیا فروش دور از انتظار «قهوه تلخ» حتی با یک شایعه، منعکس کننده واقعیات جامعه و آن چه در دل مردم می گذرد نیست؟ فکر می کنید در این شرایط باز هم کسانی چون«مسعود ده نمکی» معلوم الحال می توانند از «سی دی های قاچاق و کپی های غیر مجاز» به عنوان عامل کم فروش بودن کارهایشان یاد کنند؟... بهتر نیست اکنون به جای غر زدن های بی فایده، نگاهی به نیمه پر لیوان بیندازیم؟

خوب نگاه کنید: فقط شایعه با مردم بودن هم کافیست تا محبوب دل ها شوید... این است پیام مردم از فروش فوق العاده «قهوه تلخ»...

پ .ن) به قول معروف «آن چه برای شما جوک است، برای ما خاطره است». «قهوه تلخ»، بازجویی و اعتراف گیری به زور شکنجه، بی کفایتی مسئولین حکومتی، جشن ها و یا اعتراضات به اصطلاح خود جوش و مردمی، یک شبه از چوپانی به قبله عالم تبدیل شدن و ... را به عنوان جوک مطرح می کند اما افسوس که این ها برای ما ایرانی ها خاطره ای بیش نیست...

جوان ناکام

2010-10-01T20:09:00.001+03:30

پدری مهربان، مادری دلسوز، جوانی ناکام... بچه که بودم عناوین روی سنگ قبرها را میخواندم و همیشه با آن ها بیگانه بودم. بیگانه ترینش هم برایم جوان ناکام بود. یک بار از پدرم پرسیدم«این جوان ناکام کیه که اسمش روی همه سنگ قبرها هست؟» پدرم مرا به آینده ارجاع داد یعنی وقتی بزرگتر شدم. کنجکاوی کودکانه ام گل کرد. از لغت نامه معنی کلمه «ناکام» را پیدا کردم یعنی کسی که به آرزویش نرسیده است. معما که حل نشد هیچ، به پیچیدگی موضوع هم اضافه شد. این آدم ها به کدام آرزوی مشترکشان نرسیده اند که همه شان ناکام از دنیا رفته اند؟؟؟ گذشت. فهمیدم به جوانی که ازدواج نکرده می گویند ناکام یا بهتر بگویم، کسی که با زنی همبستر نشده ناکام است. باز هم که بزرگتر شدم فهمیدم می شود در عین حالی که کامروا شده ای ناکام هم باشی!!!

اما معنای واقعی ناکام را امروز، وقتی آقای«صاحب خانه» با عصبانیت فرمودند که «حق نداری دیگر مهمان بیاوری» فهمیدم. استدلال جالبی هم داشت. گفتم «مگر من با بقیه چه فرقی دارم که آنها می توانند مهماندار شوند و من نمی توانم؟» خیلی راحت گفت «شما عذب هستی پسرم و اینجا خانواده زندگی می کند...».

در این خراب شده تا ازدواج نکنی آدم هم نیستی چه برسد به کامروا...

لایک خور فیلتر شد

2010-09-28T22:34:00.001+03:30

داستان این مملکت مثه بازیای بچه ها شده. همه چیز رو لج و لج بازیو ضد حال میچرخه کلا... «لایک خور» فیلتر شد!!! یکی نیست به اینا بگه آخه این سایت چه شاخی به شما میزد که فیلترش کردید؟؟؟

قانون بقای مسئولیت

2010-09-27T19:26:00.004+03:30

با دقت بخوانید! درس امروز مهم است.

درس امروز راجع به «قانون بقای مسئولیت» است. این قانون بدین معناست که «مسئولیت تولید نمی شود و از بین هم نمی رود بلکه فقط از شخصی به شخصی دیگر منتقل می شود و یا میان اشخاصی تقسیم می گردد». به طور مثال اگر در یک کوچه خلوت کیف یک بنده خدایی را قاپیدند، شما از جانتان مایه می گذارید تا کیف را هر چند هم که بی ارزش باشد به صاحبش بازگردانید(از عواید احتمالی این عمل چشم پوشی می کنیم!) اما اگر در یک خیابان شلوغ، تنها در چند قدمی شما عده ای با ساتور در حال مثله کردن فردی باشند، سرتان را پایین می اندازید، به خودتان می گویید «وقتی این همه آدم اینجاست، چرا من باید جان این یارو را نجات دهم»، راهتان را کج می کنید و خلاصه انگار نه انگار... این می شود قانون بقای مسئولیت...

بی شک همه ما با «قانون بقای مسئولیت» مواجه شده ایم و بی شک همه ما نیز بارها بازیگر نقش اول این صحنه یعنی همان کسی که می گوید «به من چه» هم بوده ایم. به ایرانی یا غیر ایرانی بودن هم ارتباطی ندارد که بگوییم ما ایرانی ها فقط این جوری هستیم. عواقب این مسئله درحال نابودی بشریت است...
به راحتی هر چه تمام تر از کنار بزرگترین معضلات فرهنگی و اجتماعی عبور می کنیم تا کار به جایی می رسد که هفت نفر بی گناه، در شلوغ ترین میدان تهران، در برابر چشمان هزاران نفر گلوله باران می شوند و هیچ کس پاسخ گو نیست...

تصور کردنش سخت است اما تصور کنید برای یک روز هم که شده در تمام دنیا این قانون نقض شود...

پ.ن) ظاهرا در آمریکا تحقیقی در مورد این مسئله انجام شده است . سرچشمه آن هم کشته شدن یک زن با ضربات چاقو در یکی از خیابان های پر رفت و آمد نیویورک، در برابر دیدگان صدها نفر بوده است.

آزادی فقط در دستشویی

2010-09-25T23:34:00.007+03:30

برای ما ایرانی ها دستشویی (یا توالت یا موال یا...) مکان مهمی است. امن ترین جای دنیاست. جایی که اسرار درونت را می توانی بدونی هیچ ترسی هویدا کنی. اشتباه نکنید. منظورم اسرار شکمی نیست...

مثل همیشه، اوایل مهر دانشگاه به طرز وحشتناکی شلوغ است. ورودی های جدید که هرسال بر تعدادشان افزوده می شود، با سردرگمی از این طرف به آن طرف تاب می خورند. یک عده هم مثل من اول مهر هرجا که باشند، خودشان را به دانشگاه می رسانند تا با رفقای قدیمی دیداری تازه کنند. خلاصه دانشگاه می شود «کلکته»!!!

بگذریم. در این روز خجسته در این مکان مقدس برای اولین بار در 6سال اخیر، در صف دسشویی هم ایستادم. از وقایع ما حصل انتظار هم بگذریم. وارد که شدم به عادت نیاکان در را شش قفله کردم تا خیالم راحت باشد... پشت در دستشویی به تخته سیاهی که اساتید شلخته بر روی آن می نویسند بی شباهت نبود. «مرگ بر دیکتاتور»، «مرگ بر (...)»، «ما بیشماریم» و ... از آن طرفی اش هم بود. «مرگ بر دیکتاتور مخملی»، «مرگ بر ضد ولایت فقیه»... حتی «راه قدس از کربلا می گذرد»! شعار های مذهبی هم دیده می شد: ‌«مرگ بر اولی و دومی»، «خدا کند که بیاید!»... خلاصه هر چیزی که فکرش را بکنید نوشته بودند. فقط «سلطان غم، مادر» کم داشت... جالب تر از همه مناظرات مکتوب بود. حداقل سه نفر در طی یک مناظره مکتوب پشت در دستشویی سعی کرده بودند دو نفر دیگر را قانع کنند که «چرا در انتخابات احمدی نژاد رای آورد؟»(!!!)

بسیاری از شعارها همین امروز نوشته شده بود. حتی بعضی از جملات هنوز خشک نشده بودند... شاید ایران تنها کشوری باشد که آزادی بیان فقط در دستشویی های آن پیدا می شود...

نفرت

2010-09-23T00:02:00.004+03:30

همه چیز دست به دست هم داد تا یک هفته ننویسم. شاید هم بیشتر. الان که به "رود" نگاه می کنم می بینم که خیلی وقت است چیزی ننوشته ام. چند پست که تقریبا ته مایه های یکسانی دارند و سرشار از نفرتند... نفرت از این وضع مملکت... نفرت از آن چه صبح تا به شب می بینم و می شنوم و باید تحمل کنم... نفرت از این که شاید مجبور شوم مثل خیلی های دیگر از جایی که دوستش دارم بروم به جایی که حتی "بهمن کوچیک" هم پیدا نمی شود...!!!

لعنت به آن روز که این وبلاگ را برای اولین بار دیدم. نمی دانم کدام شیره پاک خورده ای آن را شیر کرده بود. مشترک شدم. لینک هایی هم که داده بود را مشترک شدم. از آن روز به بعد "حقارت" این وبلاگ و امثال آن برایم نفرت زا شد... دستم به نوشتن نمی رود مگر این که بخواهم فحش بدهم. نه این که موضوعی برای نوشتن نداشته باشم. اتفاقا مغزم پر است از ایده های خوب برای نوشتن اما نمی توانم بنویسم. کلی زور می زنم تا همین چند خط را بنویسم. حتی حوصله ندارم یک ویرگول بزنم...

یک اتفاق بد برای ما افتاده است. حقارت آن ها در ما اثر گذاشته است... حقارت آن ها ما را کینه ورز کرده است... حقارت آن ها ما را نیز حقیر کرده است... می ترسم از روزی که ما هم مثل آن ها شویم...

حنای بی رنگ

2010-09-22T23:19:00.001+03:30

سند مسجد محله ما به نام امام جماعتش ثبت شده. داستان از این قراره که 25 سال پیش که این مسجد رو میساختن حضرت آقا زرنگی می کنه و به بهونه این که " اجازه بدید منم در کار خیر شریک باشم" سند مسجد رو به نام خودش ثبت می کنه!!!

حالا جالبیه قضیه مونده. میدونید این قضیه چه طور لو میره؟؟؟

چند وقت پیش حضرت آیت الله به خادم مسجد دستور میده که "500جلد قرآن رو بریز تو سطل آشغال"!!! مردم اعتراض میکنن و میخوان یارو عوض بشه. حضرت آقا هم با کمال پررویی میگه "این جا خونه منه..."!!!

حالا هی بگید بیاید تظاهرات در اعتراض به قرآن سوزی... حناتون رنگ باخته حضرت آقا...!

به خاطر یک مشت هزاری

2010-09-16T20:18:00.000+04:30

یک بسیجی که بعد از تحت فشار قرار گرفتن و نامساعد دیدن اوضاع تصمیم داشت تقیه کند گفت: «من فقط به خاطر مزایا و کسری سربازی و این حرفا رفتم بسیج وگرنه از این چیزا خوشم نمیاد...». ما هم به او گفتیم: «اتفاقا یک فاحشه را میشناسم که میگه من از این کار خوشم نمیاید، فقط به خاطر پولش این کارو میکنم...»

بمیرید تا رستگار شوید

2010-09-14T18:45:00.002+04:30

دیشب صدای ذجه و زاری محله را برداشته بود. آقای«همسایه» مُرد... بچه هایش یکی یکی آمدند و کمی بعد تنها خواهرش. هیچ کدام را تا به حال ندیده بودم... یقه پرستار بیچاره را گرفته بودند که تو پدرمان را کشتی و تو مرا بی برادر کردی...

آقای همسایه پدری مهربان شد، همسری دوست داشتنی و وفادار، برادری فداکار، همسایه ای گرامی، کاسبی منصف، مردی خوش رفتار و ...

آقای همسایه را می شناختم. هیچ کدام از این ها که می گفتند نبود... شاید اگر می دانست زودتر می مُرد...

پ.ن1) «کورش» هم در قبر رستگار شد!!!

پ.ن2)از تمام کسانی که پست قبل را بدون هیچ چشم داشتی لایک کردند تشکر می کنم.

به من بی لایک کمک کنید!

2010-09-13T10:29:00.000+04:30

ملت غیور گودر گرد و وبلاگ خوان، لطف کنید چند تا لایک ناقابل به «رود» بدهید تا به دریای «لایک خور» بپیوندم...

مهناز و جعفر

2010-09-11T13:45:00.004+04:30

از وقتی ازدواج کرد و عیال وار شد، به ما محل سگ هم نمی گزارد. یادش بخیر، هر روز بعد از ظهر باهم می رفتیم پارک و تا نزدیک غروب باهم بازی می کردیم. گاهی وقت ها که خلوت بود، شیرجه می زدیم در استخر پارک، اما الان فقط با «مهناز خانوم» خوش می گزراند. مهناز زنش است. خودم برایش زن پیدا کردم. بی معرفت یک تشکر خشک و خالی هم نکرد.

یک روز از خواب بیدار شد و پایش را در یک کفش کرد که زن می خواهم. هر چی گفتم آقا «جعفر»، رفیق من، قربانت بروم، الام موقع زن گرفتن نیست آن هم در این بلبشوی گرانی و بیکاری اما گوش جعفر به این حرف ها بدهکار نبود. رفتار عجیبی بود. من تا به حال ندیده بودم جوانی قصد ازدواج داشته باشد و این کارها را انجام دهد. می دوید و بر سر همه فریاد میزد. تا چند روز هم غذا نمی خورد. خانه را روی سرش گذاشته بود که زود باشید، من زن می خواهم. وقتی دیدم تصمیمش برای ازدواج جدیست، گفتم خوب خودت برو خواستگاری. بهانه آورد که من کم رو هستم و از این حرف ها. قرار شد من بروم و یک دختر خوب و خانم طبق نظر آقا جعفر پیدا کنم. ماشاالله خوش سلیقه هم بود. می گفت حتما باید هم تحصیل کرده باشد و هم خوشگل. پدربزرگم می گفت آن روز ها معروف بوده است که دختر یا خوشگل است و یا درس میخواند. جعفر هم زیبایی می خواست و هم تحصیلات. به این هم قناعت نمی کرد. می گفت همسر آینده اش روشنفکر و اجتماعی هم باید باشد. خلاصه من کمی فکر کردم و با خودم گفتم در این زمانه همه دختران خوشگل، تحصیل کرده، روشنفکر و اجتماعی باید مهناز باشند!

در اجتماعی بودن و خونگرم بودنش اشتباه کردم. هنوز که هنوز است با ما رو در وایسی دارد و خیلی با ما و خانواده عیاق نشده است. راستش را بخواهید من هم کمی عقلم را به چشمم سپردم. مهناز واقعا زیباست. هرچه جعفر زشت است، مهناز زیباست. پوست سفید، چشمان مشکی و درشت، ابروهای کمانی، اندامی کشیده و کمری باریک... تا همین جا بس است. خیلی هم خوب نیست زن مردم را توصیف کنم. اما جعفر بویی از زیبایی نبرده است. موهایش که دو رنگ است. سیاه و سفید. بیچاره زال است. صورتش هم که سبزه است. خوش اندام هم نیست اصلا. نمی دانم این مهناز چه در این جعفر دید که زنش شد. البته از حق نباید بگذریم، با نمک است.

این وسط دلم از دست جعفر خون است. بی معرفت انگار نه انگار که کلی به من مدیون است. اصلا عین خیالش هم نیست که یک دنیا با هم دوست بودیم. انگار یادش رفته خودم برایش زن گرفتم. چند روز پیش غیرتی شد و چند جای بدنم را کبود کرد. همین جوری نشسته بودم و زل زده بودم به مهناز خانوم. البته منم با چشم بد نگاهش نمی کردم فقط زیباییش چشمم را گرفته بود. بعضی وقت ها هم کمین می کنم یک جایی و عشق بازیشان را تماشا می کنم. بیچاره مهناز، دلم برایش می سوزد. جعفر اصلا رحم ندارد. بگذریم. خلاصه جعفر آمد و شاکی شد که چرا زل زدی به زن من. منم به شوخی گفتم «خوب خوشگله، دلم میخواد نیگاش کنم». یادم رفته بود که جعفر دیگر آن چعفر سابق نیست و شوخی حالیش نیست اصلا. تا جایی که توانست سیاه و کبودم کرد. منم هرچی از دهنم در آمد گفتم. اصلا یادش رفته ما چه روزای خوبی باهم داشتیمو چقدر رفیق بودیم. زن گرفته، آدم شده واسه ما. یکی نیست بگوید کی به تو سیاهِ زشت زن می داد؟ من رفتم مخ دختر بیچاره رو زدم وگرنه هزار سال دیگر هم تو از این عرضه ها نداشتی...

خجالت کشید. کمی نگاهم کرد. آرام آرام آمد جلو. مثل آن روزها که کوچک بود و از دستم غذا می خورد. من هم نامردی نکردم. وقتی دیدم از کارش پشیمان است مثل آن روزها آغوشم را برویش گشودم. کواک کواک کنان آمد و در بغلم آرام گرفت...

به بسیجی میگن شاهدت کو؟ دمشو نشون میده...!!!

2010-09-10T18:45:00.004+04:30

قدیمیا هرچی گفتن راس گفتن فقط یه کم باید خوب دور و برمون رو نگاه کنیم تا مصادیقشو ببینیم. حالا میدونید بهترین مصداق این ضرب المثل که «به روباهه گفتن شاهدت کو؟ گفت دمم...» چیه؟

به بسیجی میگن شاهدت کو؟ دمشو نشون میده...!!!

بهونه نوشتن این مطلب حاصل وبگردی های شبانه منه. کاش لااقل اسم وبلاگ رو یادداشت میکردم... بسیجیه تو وبلاگش حرفای «دکتر ثبوتی» رو تحریف کرده بود، بعد هم به عنوان منبع، آدرس سایت «خبرنامه دانشجویان ایران» رو ذکر کرده بود. اگه نمیدونید این سایت چه جوریه، بد نیست یه سری بش بزنید. فقط خیلی از کوره در نرید و سعی کنید به اعصابتون مسلط باشید...

یادمه یکی از دوستان نقل میکرد که یکی از گنده لاتای بسیج دانشگاهشون میره خیمه ای که واسه عزاداری محرم درست کرده بودن رو آتیش میزنه و بلافاصله شروع می کنه به فیلم برداری کردن (این که بسیجیه خیمه رو آتیش میزنه رو چندین نفر به چشم خودشون میبینن). بعدشم اونایی که آتیشو خاموش میکنن رو متهم میکنه به آتیش زدن خیمه عزاداری. جالبیش این جا بوده که وقتی به بسیجیه میگن از کجا میدونی که فلانی آتیش زده فیلمی که خودش گرفته رو نشون میده...

خلاصه، نمیدونم این برادرای مخ لص بسیجی، نمیفهمن یا خودشونو به کوچه علی یه دست میزنن؟ راستش من دیگه باورم نمیشه که اینا همه کاراشون از روی اخلاص یا بهتر بگم، از روی حماقت باشه. بسیجیای امروز خوب میفهمن چی دارن کار میکنن. خوب میدونن تو این مملکت چه خبره. مثه روز براشون روشنه که کی بی گناه افتاده زندان و کی گناه کاره و راس راس داره ول می چرخه. بهتر از منو شما میدونن کی آدم کشه و کی داره به اسم دین به مردم زور میگه... اما به نفعشونه که دنبال رو جریان دیکتاتور پرست راه بیفتن و عربده بزنن مرگ بر این وری و مرگ بر اون وری...

یه خاطره هم براتون تعریف کنم و والسلام.

یه هم کلاسی داشتم که بدون اغراق تا آخر ترم اول مسجد دانشگاه رو هم بلد نبود. خلاصه گذشت، آقا بسیجی شد. بزن بهادر شد. قلدر شدو دیگه خیلی نمی دیدمش... فکر میکنید آخرین خبری که ازش شنیدم چی بود؟ آقا رفته خواستگاریه دختر رهبر عظما... اونم دختری که ظاهرا 5،6 سال از خودش بزرگ تره...

خدایی شما باور میکنید این برادرای بسیجی پس فردا اگه جنگ بشه برن ادای همت و باکری رو در بیارن؟؟؟

پ.ن1) حتما یه چندتا وبلاگ بسیجی رو به لیستتون اضافه کنید. ایده های خوبی بهتون میدن واسه نوشتن. تعدادشون هم کم نیست. به شدت هم باهم متحد هستن. یکیشون یه چرتی مینویسه، همشون میرن لایک میکنن...

پ.ن2) پیشنهاد میکنم شما هم خاطرات مشابه تون از برادرای مخ لص بسیجی رو بنویسید!

انواع و اقسام لایک

2010-09-08T21:43:00.001+04:30

خیر سرم نشستم واسه کنکور میخونم. کتاب حرارتو باز کردم، یه فصل راجع به انواع و اقسام راه های انتقال حرارت توضیح داده. آخر فصل هم یه تست داده بود که:

انتقال حرارت از کدام راه صورت میگیرد؟

گزینه1) هدایت

گزینه2)جابه جایی

گزینه3)تابش

گزینه4)همه موارد

خدا وکیلی، شمایی که اصلا نمیدونی من راجع به چی دارم حرف میزنم، نمیدونی جواب این سوال چی میشه؟

از عمر «رود» فقط به اندازه 14 پست گذشته ولی من این قدرام دور از وبلاگ نویسی نبودم... اینو گفتم که نگید یارو دو روزه اومده وبلاگ مینویسه، اون وقت راجع به وبلاگ نویسی و جذب مخاطب و این جور چیزا نظر میده.

یه وقتایی تو گودر یه پستایی میبینم که مثلا 100 تا لایک گرفته. فقط یه جمله. فقط 10 کلمه... واقعا مینیمال نویسای خوبی بین وبلاگ نویسای ایرانی هست ولی بعضی از این پستای مینیمال که زیاد لایک خوردن رو هر چی میخونم میبینم مثه همون تستیه که براتون نقل کردم. مثلا یارو نوشته «دو دوتا، چارتا!». این عبارت چی داره که من برم لایک بزنم براش؟؟؟

«عیال» اهل گودر و این حرفا نیست. پستامو همین جوری میخونه و میگه خوب بود یا نه. هزار بار بش گفتم برو یه اکانت بساز، یه لایک بزن به این قلم شکسته من... نمیدونم، شایدم عیالای بقیه اکانت دارن... عبیدالله کنارم نشته. همین جور که تایپ میکنم میخونه. میگه«خوش به حال اونی که الکی الکی 100تا لایک میگیره!!!» حالا 2،3 تا امکان داره ولی 100 تا نه دیگه. راه نداره اصلن...

«رفیق»، رفاقتی هم که شده همه پستای منو لایک میکنه. عجب رفیق بازیه اونی که مینویسه «دو دوتا، چارتا» و 100تا لایک میاره...

یه مدتی هم بود به سرم زده بود برم یه چندتا اکانت بسازم... کاره ضایعیه اما جواب میده...

خلاصه لایکای یه پست انواع مختلف داره ولی لایکی که به «دو دوتا، چارتا» داده میشه یا جز همین 3نوعه یا مشابه اینا...

پ.ن1) اگه نمیدونی جواب تست چی میشه... گزینه 4.

پ.ن2)مثه همه منم مینویسم که به خدا قصد جسارت به شخص یا وبلاگ خاصی رو نداشتم... ولی بدون اغراق باید اعتراف کنم بعضیا مهارت فوق العاده ای در مینیمال نویسی دارن... من به اینا حسادت میکنم...

پ.ن3)فعل مناسب برای لایک چیه؟ زدن؟ خوردن؟ کردن؟ داشتن؟ گرفتن؟...

پ.ن4)خیلی جدی نگیرید حرفامو چون به قول رفیق «این نیز بگذرد».

ارتش بيست ميليوني

2010-09-08T20:13:00.005+04:30

حالا می فهمم طرف واسه چی میگفته «لاکن، ما باید 20میلیون بسیجی داشته باشیم...». خدایی عجب مخی داشته ها. آینده نگریش عالی بوده.

اهداف و وظایف بسیج رو بخونید:

وظائف رده هاي مقاومت بسيج عبارت است از:

الف)جذب كاركنان دستگاههاي مذكور به منظور تشكيل ارتش بيست ميليوني

ب)آموزش عمومي نظامي و عقيدتي سياسي كاركنان بسيجي دستگاههاي مذكور.

ج)سازماندهي نيروهاي بسيجي ادارات و ايجاد آمادگي در آنان براي مقاومت مردمي، دفاع از كوي و برزن و تاسيسات و انجام فعاليتهاي امداد، اجتماعي عمراني، خدمات.

د)كمك به آموزش و سازماندهي پرسنل ادارات براي انجام خدمات نجات و امداد به هنگام حملات موشكي، شيميايي، هوائي و سوانح طبيعي

ه)شركت در فعاليتهاي پشتيباني (جنگ و سوانح طبيعي) شامل جذب و هدايت كمكهاي مردمي به منظور پشتيباني از جبهه هاي جنگ

و)انجام امور پرسنلي نيروهاي بسيجي رده هاي مربوط در زمان خدمت در نيروهاي مقاومت بسيج سپاه

خ)فراخواني و اعزام نيروهاي سازمان يافته رده هاي مقاومت بسيج جهت مواقع اضطرار جنگ و انجام مانورهاي آمادگي بنا به دستور

ط)انجام برنامه هاي انصار المجاهدين و تلاش و پيگيري جهت كسب و ايجاد تسهيلات براي ارائه خدمات به بسيجيان دستگاه مربوطه

ي)عضويت در شوراي مسئولين و مديران دستگاه (رده) مربوطه و همكاري با نيروهاي انتظامي در بر قراري نظم و امنيت وحاكميت قانون در مواقع لزوم.

برادر بسیجی، سرتو بگیر بالا بگو من خونه کروبی رو داغون کردم. به وظیفه قانونیت عمل کردی!

اینم آخریش:

آموزش وبلاگ نويسي به دو هزار بسيجي!!!

پ.ن:

«رفیق» تعریف می کرد: «تو دوره آموزشی سربازی، یه سرهنگی اومد سر کلاس تا بازرسی بدنی آموزش بده. خلاصه همه چی رو گفت و رسید به این جا که اگه یارو فرار کرد چی کار کنید. ایست بدید، هوایی شلیک کنیدو بعدشم از زانو به پایینو هدف بگیرید... اینو گفتو یه چند ثانیه سکوت کرد. خیلی آروم گفت بزارید بره. نزنیدش... اصلا به شما چه؟ شما یه مشت سربازید. پس فردا فک و فامیل یارو یه پارتی گیر میارنو میان پدرتونو در میارن. شما که بسیجی نیستید که پشتتون به یه جا گرم باشه!!!»

امروز یوم الله است

2010-09-03T21:07:00.001+04:30

امروز یوم الله است. همه بلند فریاد بزنید مرگ بر اسرائیل، مرگ بر آمریکا، مرگ بر انگلیس. محض اطمینان یک مرگی هم نثار شوروی کنید. ما ملت صلح طلبی هستیم و با همه ملت های جهان دوست هستیم. اینقدر همه را دوست داریم و همه ما را دوست دارند که مرگ بر همشون... ساندیس ها را بعد از افطار نوش جان خواهید کرد. الان لطفا عربده بزنید....

امروز یوم الله است. به همین مناسبت و برای شبیه سازی هرچه بیشتر و هم دردی هرچه تمام تر با مردم مظلوم فلسطین، خیابان های تهران پر شده از انواع و اقسام نیروهای پلیس و سپاه و اطلاعات و ... لباس مشکی های پلیس، نقاب داران ویژه سپاه و سربازان گمنام امام زمان که با یک هیکل چارشونه، ته ریش و یک بی سیم شناخته می شوند، همه خیابان ها را گز می کنند تا ما از اعماق وجود بفهمیم «فلسطین، ارض المسلمین».

امروز یوم الله است. اتوبوس هایی که مردم غیور را از شهرستان آورده اند، تمام خیابان های اصلی تهران را پر کرده اند. شاید برای این است که آخرین اغفال شدگان سیاسی و طرفداران برقراری صلح را به یاد آوارگان مظلوم فلسطینی بیندازند. از آن جا که این نیروهای کمکی مسافر هستند و روزه نیستند، همین الان داخل اتوبوس، ساندیسی به یادگار دریافت می کنند.

امروز یوم الله است. به همین مناسبت از شب گذشته اینترنت کاملا قطع شده است. از حق نباید گذشت و حقایق را کتمان کرد. کامل هم قطع نشده. وصل می شود ولی هیچ صفحه را باز نمی کند یا به قول کارشناسان امر، کانکت می شود اما ریسیو نمی کند. در فرودست انگار، دوباره کشتی انداخته لنگر!!!

امروز یوم الله است. بر پرده همه سینما ها یک چیز مشاهده می شود. «اسرائیل غاصب». باید فیلم خوبی باشد. شاید به خاطر اکران همین فیلم است که به «جعفر پناهی» اجازه خروج از کشور نداده اند تا ایشان هم از فیض دیدن این فیلم خوب محروم نشوند.

امروز یوم الله است. حضور میلیونی ملت همیشه در صحنه چشم همه رسانه های جهان را خیره کرده است. اسرائیل به خود می لرزد و به این فکر می کند که «ایران پر از بسیجیه». رسانه ملی برنامه های متنوعی روی آنتن می فرستد. کانال یک به فلسطین می رود، کانال دو سرود «القدس لنا» را پخش میکند و کانال سه با ملت همیشه در صحنه مصاحبه ای ترتیب می دهد. بعضی که فهمیده تر هستند، با اشاره ای به بفتنه سال گذشته، وفاداری خود را به تمام تولید کنندگان، توزیع کنندگان و خورندگان ساندیس اعلام می کنند...

امروز یوم الله است...

فقط من مهم هستم!

2010-09-01T21:56:00.000+04:30

-«من»: عزیزم، من با یکی قرار دارم. اگه بیام پیش تو به اون یکی قرارم نمیرسم.

-«عیال»(با لحنی تند): یعنی اون آدم از من برات مهم تره؟

-«من»(مثه بخت برگشته ها!!!): اصلا این طوری نیست... ولی... از خیلی وقت پیش این قرارو گذاشتم. اگه نرم خیلی بد میشه. من معذرت میخوام. قول میدم جبران کنم.

-«عیال»(انگار داره خط و نشون میکشه): باشه، برو بهمون قرارت برسسس...

-«من»: چرا قهر میکنی حالا عیال؟ من که دلیلمو گفتم عزیزم. بازم عذر میخوام.

-«عیال» (تمومه عصبانیتشو تو یه کلمه خلاصه میکنه و داد میزنه): خداحافظ.

-«من»: صبر کن...او...الو...

(«من» قرارشو کنسل میکنه و میره دست بوس «عیال»...)

چند روز بعد:

-«من»: مزاحم که نیستم؟

-«عیال» (کاملا جدی و بدون ذره ای لطافت): چرا، باشه بعدا باهم حرف میزنیم...

- «ش»(ابروها درهم، درحالی که با انگشتاش خط و نشون میکشه): به خدا اگه بری، دیگه نه من نه تو. خیلی ناراحت میشم.

- «الف»( ملتمسانه): باور کن کار دارم.

- «ش»: پنج دقیقه دیگه بمون، هندونه بخور. این همه زحمت کشیدم.

- «الف»(نگاهی به ظرف هندونه میندازه، شرمنده و درمونده، تن صداش اینقدر پایینه که به زحمت شنیده میشه): دستت درد نکنه ولی تو که میدونی من به هندونه حساسیت دارم. این همه وقته الان اینجام. الان اگه اجازه بدی میخوام برم. یه کاری واسم پیش اومده.

-«ش»(پشت به «الف»، با عصبانیت ظرفا رو جمع میکنه): برو، اصلا یه ذره واسه آدم احترام قائل نیستید...

-«الف»: چشم، واسه این که ناراحت نشی میمونم اما هندونه نمیخورما

چند روز بعد:

-«ش»(خوشحال و خندان): ببخشید، یه کاری برام پیش اومد، نتونستم بیام.

-«الف»( با تعجب): من که از مدت ها پیش بهت گفته بودم. حالا چرا خبر ندادی که نمیای؟

-«ش»(میخندد، انگار نه انگار...): اصلا به کل یادم رفت. معذرت میخوام. ناراحت نباش دیگه بابا...

چرا ما آدما این جوری هستیم؟ دوجین خورده فرمایشو انتظارات بیجا از بقیه داریم، اونوقت خودمون حاضر نیستیم ساده ترین چیزا مثه خوب برخورد کردن با دیگران رو رعایت کنیم؟ این دو تا روایت مشت نمونه خرواره...

یادش بخیر، شبای قدر

2010-09-01T02:35:00.000+04:30

یه جورایی هر شب من شب قدره. خیلی وقته که دیگه شبا نمی خوابم. ولی یادش بخیر، اون روزا چه حالی با این شب میکردما. خداییش از اون آدما نبودم که صبح تا شب حق صد نفرو میخورن و یه شبه قدر میرن به گه خوردن میفتن یا میرن آویزون خدا میشن که یه چیزی از خدا بهشون بماسه.

تو ولایت ما یه یه مسجده که از قدیم پاتوقه چپای (!!!) دهه شصت یعنی همون سبزای امروزه. خلاصه، هرسال شب قدر فقط و فقط میرفتم این مسجد، اونم به عشق یه چیز. خدا بیامرزدش، یه آخوند باحالی داشت این مسجده که انواع و اقسام بلاها سرش اومده بود. از رد صلاحیت توسط شورای نگهبان بگیر تا ممنوع التدریس شدن تو دانشگاه و چند ماه زندان رفتنو غیره. این خدا بیامرز از همون اول که قرآن سر میگرفت، میرفت تو فاز لابی سیاسی با خدا. هنوز خیلی از دعاهاشو یادمه. مثلا به امام اول که میرسید میگفت: «خدایا، به حق بزرگواری علی گناهای مارو ببخش و به حق مظلومیتش این سید رو از شر تنگ نظران مصون بدار». منظورش از «سید»، سید محمد خاتمی بود. وقتی به امام هفتم میرسید که دیگه خیلی باحال بود. میگفت: «خدایا، به حق مظلومیت آقا امام کاظم همه زندانیان سیاسی ما رو از چنگال این شیاطین رها کن...». حتی وسط دعا، اسم زندانیا رو میاوردو سعی میکرد با یه بحث سیاسی، خدا و بندگان خدا رو قانع کنه که فلان زندانی بدبخت بیگناهه. «پروردگارا، کجای این قرآنی که برامون فرستادی انتقاد از ولایت فقیه خلافه دین و مذهبه؟...» وقتی دعا میکرد، همچین قند تو دلم آب میشد. یه هزار نفرم چنان آمینی میگفتن که جاهای دیگه واسه نزول حوری در شب جمعه همچین آمینی نمیگن...

یادش بخیر. خدا بیامرزدش

بهترین دختران خدا

2010-08-28T17:42:00.000+04:30

حکایت ما ایرانیا، حکایت اون نصیحتای پدراس به پسرشون در مورد ازدواج. میگن «دنبال یه زن قانع و بساز باش...».

با این توصیف همه ما ایرانیا بهترین دخترای خداییم. بسازترینو قانع تر از ما پیدا نمیشه. هر چی بلا سرمون میارن از رو نمیریمو یه جوری خودمونو با محیط وفق میدیم. با حماقت آدما کنار میایم... توقف نکردن پیاده و سواره پشت چراغ قرمزو نادیده میگیریم... فحاشیو بزن بزنای الکی وسط خیابونو بیخیال میشیم... عقده گشایی های استاد سر نمره دادن و پاچه خواری یه مشت بچه ننه که به خاطر 25/0 نمره حاضرن کفشای استادو لیس بزنن هم بعد از یه مدتی مثه تابلوی بوق زدن ممنوع میشه برامون... سانسور روزنامه که سهله، با آب پر از نیترات هم زندگی میکنیم... تو مترو فشار قبرو تجربه میکنیمو تو اتوبوس حرکات موزون با میله انجام میدیم... قبض برق رو میدیم، فرداش قبض آب میادو یادمون میفته که پدرای ما عجب جنسی میزدن که ماه رو با گه مخلوط میکردنو یه شعارم روش!!!... «نمکی» که اون روزا میومد تو کوچه ها عربده میزد، حالا شده جز نخبگان فرهنگی. یه نفرین نثارش میکنیمو و میریم خبر بعدی... از سیگار تا تخم مرغ یه شبه گرون میشه، ما براش جک میسازیم... یه الف بچه جلومونو میگیره و ماشیمونو زیرو رو میکنه اما بازم به یه جایی حواله اش میکنیم... گشت ارشاد که میبینیم راهمونو کج میکنیم... رای مون رو دزدیدنو باش پز دادن، بعدشم یادشون اومد که خس و خاشاکیم، رفتیم یه کم کشته شدیمو برگشتیم سر زندگیمون... «ا.ن» میگه ممه رو لولو برد، فقط بهش میخندیم... میگن حق نداری یه ماه یه قطره آب بخوری تو خیابون، میگیم چشم... الانم که سه تا ستاره میچسبونن تو کارنامه و میشیم دانشجوی ستاره دار....

کاشکی یه جوری طلاقمونو از این «جهان» بگیریم. بد شوهریه به خدا!!!

لطفا برای پیگیری وبلاگ از آدرس http://feeds2.feedburner.com/persianriver استفاده کنید!

دنیای این روزای من

2010-08-25T20:37:00.000+04:30

دو روزه که عبیدالله خونه نیومده. حال و حوصله ندارم. عیال لیسنینگ میکنه، منم زور میزنم که بنویسم.

-مگه مجبوری؟

-آره، میترسم یادم بره به زور نوشتنو!

ابروهاشو بالا میندازه و دوباره هدفون میزاره تو گوشش.

بهمن کوچیک گرون شده. دلم خوش بود سوپری محله مون از همه جا ارزون تر میده... سرعت اینترنت پایینه... هنوز پمپ کولرو درست نکرده، تلویزیون سوخت... ماه مبارک(!!!) همه تفریحات سالمو غیر سالم رو ازمون گرفته. ساقی و یاغی و باقی همه تواب شدن...

تنها تفریح این روزهای من رفت و برگشت تو یه جاده اس. قهر میکنم. نازمو میکشه. بلدم نیست ولی خوب، بهتر از بیکاریه. بعدش نوبته عیال که قهر کنه و سگرمه هاشو توهم کنه. قهر کردنم بلد نیست ولی بازم بهتر از بیکاریه...

-تموم شد. حالا چی کار کنم؟ اَه، توام که خفه کردی خودتو با این لپ تاپ.

خدا رو شکر خیلی زود یه سرگرمیه جدید واسه خودش دست و پا میکنه... رفته یه مشت کاغذ رنگاوارنگ خریده. شروع میکنه با ماژیک نوشتن...

-با کدوم رنگ بنویسم؟

-آزادی رو قرمز بنویس!

لجباز رفته موهاشو در حد کچلی کوتاه کرده. یه لحظه ازش غافل میشم میزنه اوت. مثه همین الان. «کی از سرود بارون قصه برات میخونه...»...

-تو که داشتی یه چیز دیگه مینوشتی

-هاااااااااااااااا؟ راس میگیاااااااااااا، جو آهنگ گرفت منو.

-بازم خوبه ساسی غولکن پلی نکرده بودم.

امروز مجبوره بهمن کوچیک بکشه. خوبیش اینه که غر نمیزنه چرا بوی سیگار میدی...

-چرا آزادی رو قرمز بنویسم؟

-چون بوی خون می دهد... خون های زیادی ریخته شده برای آزادی و به بهانه آزادی...

هیچی بدتر از این نیست که سیگار رو با کبریت روشن کنی. میگن گوگرد کبریت سرطان زاست... یارو امروز زنگ زده میگه نمیخواد پروژه رو انجام بدی. میگم چرا؟ میگه یه مشکلی پیش اومده... چی باید بهش میگفتم؟ باید میگفتم آخه من چه جوری اجاره این ماهو بدم؟؟؟ گفتم موفق باشید...

-گشنمه پاشو. برو یه چی بگیر بخوریم.

-عیالم عیال های قدیم. خوب پاشو برو یه چی درست کن.

-نوکر با عیال فرق داره. نشنوم دیگه صداتو!

«نشنوم صداتو» همون مفهوم «عزبزم، لطفا با من بحث نکن» رو برا ما داره.

-قشنگ شد؟

«زمام دار جبار خواستار آزادی ست تا آزادی را به مسلخ ببرد...»

-آره عزیزم. برو بزنش به دیوار تا من برگردم.

هر که با ما نیست بر ماست!

2010-08-23T00:31:00.000+04:30

مهدی هاشمی نسبو یادتون میاد؟ 4 تا به استقلال زد، یکی به پرسپولیس. تا وقتی واسه پرسپولیس بازی میکرد، پرسپولیسیا بهش میگفتن «مهدیِ سر طلایی» و استقلالیا براش میخوندن «(...) بی اصلو نسب، مهدی هاشمی نسب»... رفت استقلال و یه دفعه همه چیز برعکش شد. مهدی سر طلایی مال آبیا شدو بی اصل و نسب مال قرمزا...

میون وبلاگای بی شمار فارسی گم شده بودم که به یه پست در مورد علی کریمی رسیدم . «علی کریمی را شلاق بزنید». چند تا پست دیگه از این «دیوانه سرا» رو هم خونده بودم. میدونستم نویسنده کدوم خطیه اما اگه پیشینه وبلاگم نمیدونستم، به راحتی میشد فهمید نویسنده میخواد چی بگه اما عجب کامنتایی... ماشاالا کم فحش نذاشته بودن...«ناشناسان» گرامی بدون توجه به سابقه وبلاگ و یا این که سعی کنن منظور نویسنده رو متوجه بشن، شروع کرده بودن به فحاشی ...

نمیخوام بگم چرا ناشناس نرفته پستای قبلی رو بخونه تا بفهمه طرف سبزه یا آب منگلیه. نمیگم چرا دقت نکرده تا بفهمه واقعا منظور متن چیه...

فرض کنیم واقعا یارو یه مذهبیه دو آتیشه بوده و نظر خودش در مورد علی کریمی و ماجرای روزه خواریش نوشته. آخه این چه وضعه رفتار با مخالفه؟!! این چه وضعه بحث کردنو کامنت گذاشتنه؟!! اگه قرار باشه شمایی که ادعای روشنفکری، سبز بودن، سرخ بودن (یا هر رنگی غیر از قهوه ای) داری، فحش بدی با اون «ا.ن» چه فرقی میکنی؟!! صبح تا شب بردن ممه رو مسخره میکنیم اون وقت خودمون ناشناس فحاشی میکنیم؟!! با این اوصاف «ا.ن» شجاع تر از ناشناس نیست؟!!

بعضی از ما پیروان راستین جناب «بوش»، «مسعود رجوی»، «احمدی نژاد» و بسیاری از رهبران فاشیست دنیاییم. همشون میگن «هر که با ما نیست بر ماست». آگه کسی مخالف من باشه حتما مشکل ژنیتیکی داره ولی اگه موافقم باشه، فرشته روی زمینه حتما... مثه داستان همون مهدی هاشمی نسب بیچارس. اگه تو تیم ما باشه سر طلاییه وگرنه بی اصل و نسبه.

استدلال

2010-08-22T01:35:00.000+04:30

آخر کلاس بود و نوبت بحث آزاد به زبان غیر مادری. برای اولین بار جناب استاد تصمیم گرفت راجع به موضوعی به غیر از s e x صحبت کنه و نظر بچه های کلاسو بپرسه.

«استاد»: «آیا به امام زمان اعتقاد دارید؟ چرا؟»

کلاس شکه شد. پیرمرد معمولا از این حرفای قلمبه سلمبه نمیزد. معمولا بحثاش از پایین تنه بالاتر نمیومد...

آفای «ع»(30 ساله، آرام و متین مثه همیشه): به نظر من همچین شخصی همون 1400 سال پیش مرده. اعتقادی به این چیزا ندارم اما دلیل درست و حسابی هم ندارم. کلا خیلی برام مهم نیس.

آقای «س»(حدودا 40 ساله، با یک ژست کاملا متفکرانه، با خودکاری در دست): من به امام زمان اعتقاد ندارم. فکر می کنم اینا همش توهمات یه مشت احمقه، احمقایی که حتی دلیلی هم برای اعتقادشون ندارن...

خانم آقای «س»(35 ساله، ازسخنان شوهرش به وجد آمده، لبخند ملیحی تحویل آقای «س» میدهد): منم فکر می کنم این چیزا مال یه مشت امّله و نه آدمای روشنفکری مثی ما(!!!). منم حرفای آقای «س» رو کاملا قبول دارم.

خانم «الف»(تقریبا 20 ساله، روسریش را کمی صافو صوف میکنه، صدای غورت دادن آب دهانشو منم شنیدم): منجی که ازش بحث میشه، اون کسی که اینا به ما گفتن نیست اصلا. شاید حتی اون آدم هنوز متولد نشده باشه، شایدم مرده باشه، شایدم...نمیدونم...

آقای «ش»(25 ساله، انگار از روی کاغذ میخونه، سرش پایینه و تن صداش بالا): همون طور که خانم و آقای «س» گفتن ما روشنفکرا نباید همچین هذیانات مستی (jimjam) رو قبول کنیم. مگه ما احمقیم؟

خانم «د»(22ساله، به معنای واقعی سر در گریبان فرو برده، به روسریش که داشت از سرش میفتاد توجهی نداشت): من به امام زمان اعتقاد دارم... دلیلی هم جز مذهب برای اعتقادم ندارم. اما... اما... برای شما آدم های روشنفکر(این کلمه به همون شدت و غلظتی به زبونش اومد که خانم «س» گفته بود) متاسفم که حتی بلد نیستید بحث کنید. به استاد پیشنهاد میکنم همون بحثای روزای قبلو ادامه بدن...

خانم «د» اینو گفتو از کلاس خارج شد.

«استاد»: فکر میکنم برای امروز کافی باشه. خسته نباشید.

پ.ن: خانم «د» رو خوب میشناسم. حتی به خدا هم اعتقاد نداره چه برسه به امام زمان...

غلط های نهادینه شده

2010-08-19T08:52:00.000+04:30

1) حدود سه ماه پیش، نزدیکای استادیوم آزادی یه کفتر سفید خوشگل پیدا کردم که نصفه بدنش قرمز بود. دوزاریم افتاد که این کفتریه که تو آخرین بازی پرسپولیس که فینال جام حذفی بوده، تو ورزشگاه پرش دادن. از اونجایی که ارادت خاصی به پرسپولیس دارم(که امیدوارم سلطان علی آقای پروین این ارادت رو از بنده قبول بفرمایند)، حیوون زبون بسته که از تشنگی دیگه نا نداشت پرواز کنه رو گرفتم تا لاقل یه چند روزی بش برسم و از گشنگی نمیره. 2 تا پلاک شماره دار به پاهاش بود. 1344. دوستان آشنا به کفتربازی میدونن این یعنی چی. ظاهرا کفتر مال یه کفتر باز حرفه ای بود. اینقدرم خوشگل بود که میشد گفت کفتر گرون قیمتیه. خلاصه بردمش خونه و تو تراس براش آب و دونه گذاشتم. یه دو سه روزی نمیتونس بپره و مهمون من بود. اسمشم گذاشته بودم لیونل.
یه روز، اتفاقی از مراودات گه گداری لیونل با چند تا کفتر سیاه چاهی خبر دار شدم. مثه پدری که بچه شو در حین انجام خلافی میبینه، پریدم وسطو چاهیا رو فراری دادمو نشستم سخنرانی کردن واسه لیونل که پسر میدونی تو کی هستی؟ میدونی از کجا اومدی؟ میدونی اینا کین؟ آخه این رفیقای ناباب چیه واسه خودت پیدا کردی؟ تو یه نجیب زاده ای و اینا برده زادن..........

2) دیشب بالاخره فیلم «هفت دقیقه تا پاییز» رو دیدم. از تلخی داستان و خوب یا بد بودنش بگذریم. از سینما عازم کافه شدیم و مشغول بحث راجع به فیلم. دروغ گویی «مریم» و خیانت به شوهرش، جای هیچ گونه تردیدی واسه من نگذاشته بود که یگانه شخصیت محکوم فیلم، مریمه اما در عین ناباوری دیدم یه سری از دوستان دارن ازش دفاع میکنن که با اون شرایطی که اون توش بود، دروغ گویی و خیانت کاریش، کار خیلی سرزنش برانگیزی نبود و هرکی جای اون بود هم شاید همین کارو میکرد...حالا جالبه که شرایطش خیلی شرایط حادی نبود. به لطف دولت فخیمه تا چند وقت دیگه همه مون میریم تو همون شرایط.

گاهی وقتا بدون این که حتی خودمون هم متوجه بشیم، به اسم این که داریم یه سری سنت رو دور میریزیم، ما با بقیه فرق داریم، ما روشنفکریم و یا به خاطر دوستی یا نفرت، واسه خودمون قالب تراشی های سنتی و حتی ارتجاعی میکنیم و فکر میکنیم خیلی دیگه ما بهتر از بقیه ایم. کفتر مگه با کفتر فرق میکنه که این یکی نجیب زاده باشه و اون یکی برده زاده؟ مگه ما نمیگیم سفید وسیاه باهم برابرن پس چه جوریه که کفتر سفید با سیاه برابر نیست؟ یا مگه کشتن یه آدم یا خیانت به شوهر، عملیه که بشه به این راحتیا با بهونه قرار دادن شرایط زندگیو جور زمونه توجیهش کرد؟ مگه خوب یا بدیه یه عمل فقط و فقط با شرایط زندگی تعریف میشه؟ به قول یکی از دوستان اگه خیانت مریم کار زشت و زننده ای نبود، پس حتمن کودتای 22 خرداد یا دروغ های «ا.ن» هم کار بدی نیست دیگه. هردو عمل یه سری پیش زمینه و شرایط محیطیه لاجرم داشتن دیگه؟...
نه، داستان یه چیز دیگس. نمیشه همه چیز انداخت گردن شرایط اجتماعی. بعضی وقتا دوست داریم اینقدر خودمونو روشنفکرو متفاوت نشون بدیم و بگیم از ساختارهای قبلی فراری هستیم که یه دفعه سر بلند میکنیم میبینیم یه ساختار وحشتناک تر و دگم تر واسه خودمون ساختیم که از قضا هیچ چیزی دیگه توش معنی خاصی نداره. نه انسانیت دیگه مهمه و نه ارزش های انسانی و نه هیچ چیز دیگه و یا مثلن از روی حب یا بغضی که داریم، کاری میکنیم که خودمون مدت هاس داریم میگیم کار بدیه. مثلا شعار ضد نژاد پرستی به در و دیوار میزنیم، اون وقت تا یه افغان میبینیم از یک کیلومتریش جوری فرار میکنیم که انگار... انگار سنت های پوسیده درون ما نهادینه شده و فقط بعضی وقتا خوشو یه جوره دیگه ای نشون میده...

متاسفانه گاهی اوقات فقط وقتی به اشتباهمون پی میبریم که مشابه این اتفاق برای خودمون بیفته.

حالا امیدوارم نه من مورد نژاد پرستی قرار بگیرم و نه همسر رفیقم بهش خیانت کنه!!!

هم جنس بازی اجباری

2010-08-17T23:28:00.000+04:30

هیچی بدتر از این نیست که بعد از پنج روز بری خونه، اونوقت با یه بازار شام مواجه بشی. اونم چه بازاری! بازاری با سه هم جنس عریان!!!
وقتی داشتم میرفتم ولایت، به عبیدالله گفتم مشغول ضمه ای اگه تو این چند روز دوست دختر پیدا نکنی و نیاری خونه اما عبیدالله مشغول ضمه که شد هیچ، هم جنس باز* هم شد.
خسته و کوفته از پله های پنجاه گانه خونه میرفتم بالا. به عیال سپرده بودم واسم ناهار بیاره. نمیدونم این چه ماه برکتیه که فقط گشنگی داره. به قول داییم یه شب عاشورا، به هزار تا ماه رمضون میرزه!
خلاصه کلید انداختمو رفتم تو خونه. دیدم دوتا پسر نیمه برهنه جوری به من نیگا میکنن که انگار به حریم خصوصیشون تجاوز کردم. عوض این که من بپرسم شما کی هستید، با کمال پررویی سینه پر پشمشونو سپر کردنو گفتن شما؟؟؟
نمیدونم چرا این وقتا شیر میشمو احساس آرنولد بودن بهم دست میده. یه دستی تو سینه یکیشون زدمو رفتم که ببینم عبیدالله کدوم گوره.
آقایی که شما باشی، با هزار منت این دوتا نره غول پشمالو رو از خونه انداختیم بیرون. عیال هم که نیومد. من موندمو یه شیکمه گشنه و عبیدالله خاطی.
-مگه من نگفتم این جا رو کاروونسرای این رفیقای الدنگت نکن؟
-چرا
-پس این چه وضعه ؟
همیشه این جوریه. وقتی این طوری باش حرف میزنم، با این که میتونه دوتا بزنه تو گوشمو بگه برو گمشو، مثه بچه هایی که از باباشون خجالت میکشن سرشو میندازه پایین و ابراز ندامت میکنه و طلب مغفرت...

حالم سرجاش اومد. بیچاره حق داشته خوب. پنج روز تنها چی کار باید میکرده؟ ولی من که راهشو** جلو پاش گذاشته بودم...
-مگه نگفتم برو یه عیال خانم و خوشگل اختیار کن؟
سکوتش رمقمو میگیره. بیخیال حرافی میشم. کلا عبیدالله خیلی حرف نمیزنه.

شب شد. سکوت همه این خونه درندشتو گرفته. حرف زدن با عبیدالله بی فایدس. نباید این جوری باش برخورد می کردم. اون بیچاره که تقصیری نداره. مگه دختره خوب تو خیابون ریخته که بره با یکیشون رفیق بشه؟ ماشاالله یکی از یکی بدجنس تر و گرگ تر. به کسی نمیخوام توهین کنم ولی واقعا تو این گرمای هوا و این وضع ماه رمضون، مگه دخترخانما بی کارن که تو خیابون ول بچرخن؟ همین عیال خودم، از اون جام شانس آوردم که پیداش کردم و گرنه عیال خوب سیری چند؟***
جالبیش میدونی چیه؟ جالبیه داستان اونجاس که دخترام همین حرفا رو راجع به پسرا میزنن. اونام راست میگن. پسر خوب سیری چند؟
اینم از فضائل حکومت عدل علویه که همه میدونن یه چی کمه، همه میدونن یه مشکلی وجود داره، همه میدونن باید یه کاری کرد اما کسی کاری نمیتونه بکنه و اونام که میتونن سرشونو میکنن زیر برف و عربده میزنن که تنها راه همون ازدواج سنتیه...

خلاصه کلام: واقعا اگه یه پسری بخواد با یه دختری یه رابطه بدون دوز و کلک(منظورمو حتما متوجه هستید همتون انشاالله) با یه جوون غیر هم جنس برقرار کنه، این دوست رو باید از کجا پیدا کنه؟ چه جوری باید بفهمه یارو آدم گرگ صفت(از سجایای اخلاقی و اهل زندگی بودنو هزار تا ویژگی مثبت گذشتم) و دو دوزه بازی هست یا نه؟

*: به قول یه دوستی، «تو ایران همه از بی سوراخی هم جنس باز میشن.»
**: به نظر من حداقل فایده این دوستیا، یاد گرفتن ارتباط با جنس مخالف، روابط اجتماعی بهتر و نهایتا کمک به بهتر زندگی کردنه وگرنه پیشنهاد پیدا کردن یه دوست دختر برای سرگرمی، چیزی کم از یک جنایت در حق(لااقل)دختر نیست...
***: تملق گویی عیال همیشه واجبه. اینو یادت باشه جوون!

رود

خدا بیا پایین!

ترجیح میدم خوش ‌شانس باشم

یک پیشنهاد: راه‌اندازی یک گوگل ریدر ایرانی

مردان جهان متحد شوید!

اگر من رهبر شوم...

عشق، مرگ، تردید

در زندان باز است

به بهنام حسادت می‌کنم

ﺍﻧﺪﺭ ﺍﺣﻮﺍﻻﺕ ﻫﺠﺮﺕ ﯾار

این‌جا ایران است...

تنهایی

شاید دوباره زندگی

فقط یک ستاره تا قبولی در ارشد فاصله دارید!

روتون میشه بگید ما برنده شدیم؟؟؟

ببینید، قضاوت کنید و رای بدهید

نامه سرگشاده گروهی از وبلاگ نویسان سبز خطاب به علی مطهری

زمستان رفتنی‌ست

بی خیال بد بیاری ، زنده باد این عاشقانه

کاش زودتر یلدا، سحر شود

آن‌ها که ما در این هفته دوستشان داشتیم-6

یزید، کاشف «فتنه» و «خواص»

در کربلا آب نبود، در کهریزک...

عزاداری با آرایش فراوان

آن‌ها که ما در این هفته دوستشان داشتیم-5

بار دگر شانزدهم آذر...

آن‌ها که ما در این هفته دوستشان داشتیم-4

آقای احمدی نژاد، بس است این همه دروغ!

یک شب رویایی در نیوکمپ

آن‌ها که ما در این هفته دوستشان داشتیم-3

چرا دست خودتو نمی‌لیسی؟

طوفان آزادی، آرامش استبداد

﻿دیگه کافه، کافه نیست!

به رای مشت من و توست

آن‌ها که ما در این هفته دوستشان داشتیم-2

آگاهی چشم اسفندیار خودکامگان است

همین شعرم میشه واست یه تو دهنی...

﻿حسن... تو شعر بخون می‌خوام گریه کنم...

هر که طاووس خواهد جور هندوستان کشد...

وقتی محمود پا به توپ می‌شود

فحش بده...

آن‌ها که ما در این هفته دوستشان داشتیم-1

چه باید کرد؟ مسئله حاد وبلاگستان فارسی در برابر کپی!

خاطرات شیراز

آدم خوب، آدم مرده است

این چیزها افتخار ندارد!

هیچ کس...

هر ایرانی، یک دیکتاتور

مرثیه ای برای خاطرات

کاکتوس ها هم گل می دهند

به خاطر خودت...

اینقدر دروغ بگویید تا دروغ دانتان پاره شود!

بی اعتنایی به سیاست

از خوبی هم بد شدیم، هم بدبخت

پرده ای بر روی واقعیت

جوک شما، خاطره ماست

جوان ناکام

لایک خور فیلتر شد

قانون بقای مسئولیت

آزادی فقط در دستشویی

نفرت

حنای بی رنگ

به خاطر یک مشت هزاری

بمیرید تا رستگار شوید

به من بی لایک کمک کنید!

مهناز و جعفر

به بسیجی میگن شاهدت کو؟ دمشو نشون میده...!!!

انواع و اقسام لایک

ارتش بيست ميليوني

امروز یوم الله است

فقط من مهم هستم!

یادش بخیر، شبای قدر

بهترین دختران خدا

دنیای این روزای من

هر که با ما نیست بر ماست!

استدلال

غلط های نهادینه شده

هم جنس بازی اجباری

دیگه کافه، کافه نیست!

حسن... تو شعر بخون می‌خوام گریه کنم...